Can dediklerin bir gün çekip gidecek, cansız kalacaksın. İpe tutunan tek noktan, bir avucun, bir de acıyan yanın olacak. Ama o ipi elbet sen de bırakacaksın.

Herkes değişiyor, sen bile, hayatı olduğu gibi kabul edeceksin. Ya hep canını acıtan yaranla yaşayacaksın ya da kabuk bağlayanı kanatmayacaksın. İyileşmeyen yara yoktur bilesin.

Gün gelecek sabahlara sadece sen yalnızlığınla göz açacaksın. İsyan edeceksin, haykıracaksın, ağlayacaksın ama o ipi bırakmayacaksın. Bırakırsan kabuğu kalkan yaran kapanmayacak ve sen yenileceksin.

» Hikayenin Devamı

Adam gözünün ucuyla etrafındakilere baktı, herkes durmuş onu seyrediyordu.

-”Ne bakıyorsunuz lan!” dedi.

Karşısında saldırabileceği tek bir hedef olmadığını anlayınca tepki vermekten vazgeçti. Elleri acımaya başlamıştı artık. Şuursuzluğu ile yaptığı hareketin anlamsızlığını farketti ve kullanabileceği bir şeyler bulabilmek için etrafına bakmaya başladı…

» Hikayenin Devamı

“Ahh, kandırma kendini“, dedi Fionka. Fionka’yı tanımıyorum aslında. Nereden çıktı da geldi yanıma bilmiyorum hiç. Adının Fionka olduğunu biliyorum bir tek, onu da nasıl biliyorsam artık. Ama aksini söylemediğine göre onun adı Fionka.

Bu ad konusuna kendimi kaptırmadan yazmaya devam etmek istiyorum. Yatağımın üstüne oturmuş, gözlerini dikmiş bana bakıyor. Geldiğinde duvardaki renkleri seyrediyordum huşu içinde ve ışık kırılmaları hakkında düşünüyordum derin derin. Bir de alakasız bir sayı dizisiyle ilgili formül bulmak üzereydim bir yandan. Sonra sesini duydum.

» Hikayenin Devamı