Hey Millet! Uyanın! Yastığın altında değil mutluluk, ben baktım, yok!

Her masalda vardır ya ”Sonsuza kadar mutlu yaşadılar”, yalan, yalan, külliyen yalan. Yalan, bütün masallar yalan.

Pamuk Prenses’i Prens hiçbir zaman bulamadı. Pamuk Prenses ölüp gitti sonra. Sonsuza kadar yaşamadı. Sindrella da hiçbir zaman gidemedi o baloya. O cadı ”üvey anne” izin vermedi buna. Velhasıl taş sildi hayatı boyunca.

» Hikayenin Devamı

Okuyanlar bilirler, okula gitse, büyüse, adam olsa, evlense, çocuk yapsa ve hatta ölse dahi bitmez Gamlı’nın serüvenleri, kaçmak istese önlenemez bir takip edişi vardır onu, ‘şen‘ talihinin.

Ortaokul sıralarının o kazınmış, pürüzlü yüzeyiyle henüz tanışmışken dirsekleri, Gamlı’nın ailesi, annesinin de çalışmaya başlaması ile gün be gün refaha kavuşmaktadır. Bir gün eve telefon bağlandı, bir gün renkli televizyon geldi, bir gün çamaşır makinesi geldi derken evde yaşanan bu coşku seline kapılan Gamlı, gürültücü bir makinenin her pazar sabahı kalkması için yaptığı kaprislere de alışmaya başlamıştır.

Pazarları, hemen hemen her evde olduğu gibi, çalışan anne erkenden çamaşır makinesine fazla mesai yaptırır. Evin bütün ahalisi sırayla bu sese uyanmaya başlarlar. İlk sırada bizim gamlı vardır tabi ki.

» Hikayenin Devamı

Evet çocukluğumda yaşadığım, benim karakteristik bağlamda form almama öneme haiz bir yeri olan anılarımı anlatmaya devam edeceğim.

ilkokul 4. sınıfın yarısına kadar yaşadığım Antalya’nın Serik ilçesi sadece acı anılarıyla, beynimin uygun hangi lobuysa, orada çöreklenmiş oturmaktadır.

Serik o zamanlar küçük, ihmal edilmiş bir kasaba, biraz da el değmemiş. Tek katlı taş bir binanın sağ kapısından bizim eve, hemen yanıbaşındaki sol kapıdan ise komşunun -ki onlara ait ufacık bir done muhafaza etmemişim içerimde- evine giriliyor.

» Hikayenin Devamı