Kurban Bayramıydı çok iyi hatırlıyorum. Ablamla birlikte fırına gittik. Yemek verecektik.

Ablamla gülüşüp konuşuyorduk. Arka sıramda uzun boylu, liseli olduğunu anladığım bir delikanlı, kendisinin simit almaya geldigini söyleyip, beni lafa tutmaya çalısıyordu. Sorduğu sorulara kısa cevaplar verip, geciştirdim.

Sonraları beni her gördügünde selam vermeye başladı. Bir ara ortadan kayboldu. Onu görmüyordum artık. Gerçi merak da etmiyordum. Her gün farklı bir kızla dolaşan boş bir çocuktu o.

» Hikayenin Devamı

Ege’de Altınkumdayız. Sene 1997. Ailece yazlığımızın terasında akşam yemeği yiyoruz.

Şehir hayatının karmaşasından kaçan babam ve annem, ne yazık ki bu sene yazlığı satacaklarını söylüyorlar bana ve kardeşime. Çünkü artık zor oluyor bu kadar yol gelmek her yaz.

Yemeğimizi bitirmeden küsüp odamıza kapatıyoruz kendimizi, binbir türlü kapris zırlama, cinlenme evrelerinden sonra alışıyoruz bu fikre ve o yazı yaşıyoruz.

Cumartesi sabahı babamın yakın arkadaşı Sinan Amca’nın Butik oteline gidiyorum. Görevim belli, resepsiyondaki ablalara yardım ediyorum. Fotokopi çekiyorum, getir götür işleri. Ama bana sorsanız nasıl önemli hissediyorum kendimi.

» Hikayenin Devamı

5 yaşındayken annenin bağırış çağırışlarına aldanmadan iki kat merdiven çıkılır ve merdivenden kayarak inmeye kalkılır. Tabi ki düşülür. Ama öyle basit bir düşüş olmaz bu. Direk göğüs üstü, ciğerlerin üstüne.

Anne koşar, gelir. Mosmor bir suratla karşılaşır. Nefes alamayan bir çocuk. Ne yapılır, edilir hala hatırlanmaz. Bir şekilde nefes alır hale getirilir. Herkes derin bir nefes alır. Hayata geri dönülmüştür.

Olaydan iki hafta sonra aynı velet, aynı merdivenlerden bu sefer çevrede kimsenin olmadığı bir zamanı seçerekten çıkar. Geçen seferki hatayı yapmayıp “Bu sefer adam gibi kayıcam kardeşim” demektedir içinden.

» Hikayenin Devamı