Sensizliğin tokadı yine öyle ağır geldi ki, bu defa kaldıramayacak sandı bedenim bu yükü. ”Sensizliğe alıştım artık, sana ihtiyacım yok artık” derken anladım ki, ben hep kendimi kandırmış durmuşum.

Seni hiç affetmeyecek yüreğim vardı ya hani? O yürek dile gelip neler anlatmak istemiş, ne kadar dert biriktirmiş içinde de benden bile saklanmış.

Sana hep isyan dolu gönderilmemiş, elimde, avucumun içinde, yüreğimin en köşesinde sakladığım mektuplar vardı ya hani, işte belki bu da onlardan birisi.

» Hikayenin Devamı