Geçenlerde bir arkadaşımla yemeğe gittik. Bana çok güzel bir anısını anlattı. Aşkın insanlara neler yaptırdığını görüp gülümsedim. İşte kırık bir aşk hikayesi.

Herkesin yarım kalmış bir aşk hikayesi vardır. Benim öyle bir anım var ki, belki hiçbirinizin yaşamadığı veya bazılarınızın yaşayabileceği bir aşk hikayesi. İşte benim hikayem. Birbirine hiç açılamamış iki küçük çocuğun yüreklerindeki kocaman sevgi.

Yıl 1989′da Burdur’da yaşandı her şey.

Ortaokuldaydım. Kalbim ne zaman onun için atmaya başlamıştı hatırlamıyorum ama onun için atmaya başladığında daha on bir yaşındaydım. Önümde oturuyordu. Adı Aykut’tu. Her gün okula ”Acaba bugün bana açılacak mı?” diye giderdim.

Özellikle cumaları benim en güzel anlarımdı. O benim He-Man’imdi. Ben resim konusunda yeteneksizdim. Yapamadığımda ağlardım. He-Man’im yanıma oturur, benimkini de çizerdi.

Gözlerime bakamazdı. Belki bakmayı becerebilseydi kalbimi görecekti. Göremedi ve kalbimi hiç veremedim ona…

O zamanlar herkes herkesten hoşlanırdı. Ben okulun beğenilen kızlarındandım. Sanırım ondandı. Aykut gün geçtikçe uzaklaştı benden. Hemen bir şey bulmalıydım. Hatıra defterimi ona verdim. ”Belki yazar” dedim.

İşte benim canımı vermeyi istediğim adam ilk gönül kırgınlığım olacaktı. Aykut hatıra defterime başka bir kızın adının baş harfini yazmıştı. ”A” kalp ”D” çizdi.

Ağlamamak için ne kadar da zorlanmıştım karşısında. Koşarak tuvalete gidip parçalamıştım kendimi. Oysa ne çok istemiştim ”İlk aşkım olsun”, olmadı. Günlerce ağladım.

Önümde oturduğu için gurur da vardı. Derste hiçbir şey olmamış gibi davrandım. O da ”D” harfli kıza baktırıyordu. ”Bana bakıyor mu?” diyordu. Ben de ”Hayır bakmıyor!” diye soğuk soğuk cevap veriyordum.

Sonra koptuk. Hatıram yok onunla o olaylardan sonra. Çünkü çok kırılmıştım.

İki yıl sonra Burdur’dan Ankara’ya taşındık. Elimde Aykut’a dair hiçbir adres ve telefon olmadan ayrılmıştım. İnsan ilk yürek acısının kıymetini yıllar sonra anlıyor. En azından dost olarak kalabilirdik. Ben gururum yüzünden onu tamamen kaybetmiştim.

Lise’yi Ankara’da okudum. O sıralarda Aykut’u tanıyan bir çocuk aşk ilanı yaptı Burdur’dan. Hemen Aykut’u sormuştum. ”Tanımıyorum” dedi.

İçimden bir buz parçası daha kopmuştu. Artık asla onu bulamayacaktım asla. Onun da arayışları sonuç vermeyince yenilgiyi kabul etmiş iki komutan olarak yollarımıza devam ettik. O beni bilmeden, ben onu bilmeden.

Tam on yedi yıl sonra arkadaşım bana benden habersiz Facebook’ta sayfa açana kadar bu imkansızlık devam etti.

Fotoğrafımı yüklediğim gün Aykut’umu buldum. Önce gözlerim doldu. Kocaman olmuştu benim küçük He-Man’im. Avukat olmuştu. Onun adına çok sevindim. ”Ne kadar da büyümüşsün!” diye yazdım. Hemen cevap yazdı.

Kızlara gülerek anlattım. ”Bu adam bana kalbimin attığını ilk hissettirendi” diye. Hiç anlatmayacaktım ona. Ta ki o bana ”Ben sana aşıktım. Biliyor musun?” diyene kadar.

On yedi sene sonra on bir yaşındaki kız çocuğu uyandı “Sakın söyleme hoşlandığımı, sakın anlatma hatıra defterini, sakın!” dedi.

Söylemeyecektim küçük kız. Ama dayanamadım. Sen ki bana ”Gururun yüzünden imkansızlıklar içinde arattın” dedin ve ben de itiraf ettim. Ben aşık olamamıştım. Çünkü ihanet dolu davranışlarıyla yanmaya çalışan kıvılcımı söndürmüştü.

Şu an hala görüşüyoruz. Çok iyi iki dost olduk. Aşk için belki çok geç kaldık ama sevgi için elimize fırsat verdi hayat. İçimdeki küçük kız affetmedi onu biliyorum. Çünkü ben de ona kızsın diye birçok şey yaptım o da affetmedi.

Belki küçük olmasaydık, belki gurur yapmasaydık on yedi senedir düşündüğüm Aykut benim ilk aşkım olacaktı.

Kader derler ya. Ben kadere inanıyorum. Aşkın, sevgiye ve çok güçlü dostluğa dönüşebileceğini öğrendim. Çünkü biz birbirini gerçekten anlayan iki iyi dost olmayı başarabildik.

En kısa zamanda da yüzyüze görüşmek için yanıma gelecek. O güne kadar kameralarımızı açmadan bir süre daha geçireceğiz. Ne kadar muhteşem bir duygu anlatamam. Bir masal sanki. On sekiz sene sonra karşımda yine göreceğim küçük He-Man’imi büyümüş Avukat Aykut olarak…

Sevgileriniz gerçekse daim olacaktır. Lütfen sevgilerimizi dillendirmekten, onları yarına ertelemekten vazgeçelim. Belki ben asla bulamayacaktım. Birbirimizden habersiz yaşayıp gidecektik. İnsan sevdikçe sevdikleriyle çoğalıyor.

• Karşılıksız aşk
• Gidişini sevmek
• Senli sensizlik
• Kime niyet kime kısmet
• Kendime ayıp