Geçen sene köye gidip gelirken gözüm şehrin dışındaki okula takılırdı hep. Bazen geçip giderken önünden başımı çevirirdim, ardıma hala görebilmek için. Şans, kader, kısmet.

Tayinim o okula çıktı. Gidebilmek için iki ay boyunca çırpındığım, gidemediğim o okula. Evet, gidemediğim o okulda öğretmendim artık.

Bir dönem bitiyor bu okulda. İyi mi oldu, yoksa çok mu kötü oldu istediğim yerde çalışmak? Bu sorunun yanıtını arıyorum uzun zamandır. Hala bulamadım desem?

Mutluyum aslında yeni öğrencilerimle. Yeni yeni insanlarla ama? Geldiğim küçücük köy okulundan sonra bu koca, koskoca okulda olmak… Karmaşa…

Daha öncesinde iki kez karşılaştığım biri. Hiç gelir miydi aklıma hayatımda karmaşaya sebep olacağı?

”Çok sevdiğim birinin yönetiminde çalışmak bana daha iyi gelecek” diye düşünmüştüm hep. Ve kabul etmiştim, çok mutluyum burda çalışmaktan. Ama onun varlığı?

Bir eğlencede söylediği birkaç cümleyle yakınımda olan bir kıza yakıştırıldığını anladım ve rica ile tanıştırdım onları. Sonunun iyi, çok çok iyi olmasını dileyerek. Hatta evlenmelerini bile istedim. Birbirlerini sevmelerini, çok sevmelerini. Ama dedi ki bana,
- “Senden hoşlanıyorum”
Güldüm, ciddiye almadım. Almak istemedim ve almamalıydım. Zamanla şunu farkettim; ”Onun yanında mutluyum”. Bana baktığında gözlerinin ışıltısını görmeyi seviyorum. Onunla zaman daha hızlı, daha keyifli.

Bunları duygu mu, mantık mı, aklım mı istiyor? Yoksa sevgiye şefkate mi ihtiyacı var yüreğimin? Bilmiyorum. Ondan uzaklaşmak istemiyorum. Ama hayatımda da olmamalı. Ne büyük bir karmaşa. Bir tarafta o, bir tarafta ben, bir tarafta kız arkadaşım.

İyi ki sömestr tatili var yakında. Uzaklaşmak iyi gelecek mi? Zaman gösterecek.

• Türkiye'de öğretmen olmak
• Neden okul?
• Bir yeni düşman, bir yeni kardeş
• Kızmak için kızmak
• Güzel ülkem insanının parlak zekası