Kaybolan hayaller
bastet84 yazmış
Yine kaçtım derslerden. Ömür boyu ders çalışacağımı bilseydim okurdum. Niye öğretmenliğe başladım ki?
Niye olsun, mecburiyetten. Aile, doğduğumuz şehir, ülke ve hayat maalesef bizim seçimimizle olmuyor. Bunlar olmayınca, meslek de bizim istediğimiz meslek olmuyor.
Yol gidiyor, biz yolu takip ediyoruz. Kimileri o yolu jiple geçiyor, kimi uçakla, bizim gibi şansızlar da yürüye yürüye, çıplak ayakla. Oysa ben hala oyun oynamak istiyorum. Hala ip atlamak, hala yerli yersiz ağlamak…
Yakında başlayacak dersler. Benim öğrenmek istediğim o kadar çok şey var ki, bunları yapmadan kimseye bir şey öğretmek istemiyorum. Çünkü öğretmeye başlayınca, öğrenmeye harcayacağım vakit kayboluyor.
Ben yaşamayı öğrenmek istiyorum. Zorla değil, birilerinin yaşamamı istediği hayatı değil, kendi hayatımı yaşamayı öğrenmek istiyorum.
Halbuki ne hayallerim vardı. Müzik her düşümün baş kahramanıydı. Gözümü açıyordum şarkıyla, kapatıyordum şarkıyla. Rüyalarımın bile fon müziği vardı.
Kendimi sadece sahnede rahat hissediyordum, rahattım, mutluydum. Bana bakan binlerce göz beni hiç rahatsız etmezdi. Tam tersi güvenirdim o zaman insanlara. Severdim takdir etmeyi bildikleri için. Alkışlayabildikleri için…
Alto sesimle, belediye konserlerinde, festival yarışmalarında aldığım dereceler, plaketler birikti. Zaman hepsinin üzerine toz serpti. Yıllar geçti. Üniversitede İstanbul’u yazmamın sebebi bile müzikle daha iç içe olmaktı.
Tabi noldu? Lisedeki müzik grubum dağıldı. İstanbul’da istediğim ortam olmadı, yaratamadım, başaramadım. Çok uğraştım, uğraştıkça uzaklaştım, yol uzayıp gitti kendi kendine. Alkışlar sustu, dostlar sustu, sohbetler sustu, şarkılar sustu, ben sustum.
Kulağımda hep çınlayan şu dizeler:
“Artık yeşerecek bir dalım yok
Yağmurlar yağsa da hoş yağmasa da
Üç günlük ömrümü bir günde yitirdim
Yarınlar gelse de hoş gelmese de
Paydos mutluluğa paydos artık
Kaderim gülse de hoş gülmese de”
  
 Loading ...
|
|
10 Ağustos, Cuma , 2007
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
sanki sen ayağını kaldıracaksın ben basacağım… o kadar tanıdık o kadar benden anlattıkların, müzikle içiçe olmak istiyordum oysa şimdi öğretmen olmak için okuyorum üniversitede, geleceğimin binlerce kaygısı içimde saklı…belki ben değiştirebilirim bu kaderi demek isterdim ama yapamam, bana güvenen bu kadar insan varken olmaz… yine başkaları için heba edilmiş bir yaşam, düzen değişmiyor. ağzına sağlık
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
Bugün üniversiteye gittim eski sınıf arkadaşımla karşılaştım sınıftakilerin bazılarından haberler aldım içim bin kere daha karardı. Düşünsene türk dili edebiyatı bölüm birincisi kız şu anda polislik yapıyormuş.BEn de baktım belki bundan pra daha iyi kazanılıyordur diye yaşım geçmiş:( Hiçbir şey değilim sanki bugün bu yazının çıkması da üstüne tam denk geldi sanki şu anda yazmışım gibi teşekkürler anafikir
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
bu arada umarım kaderini değiştirebilirsin çok iyi olmak bazen insanın kendi hayatına mal oluyor ben çok yıkıldım keşke sen yıkılmasan bu kadar dualarım seninle:)
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
aah aah yarama bastn BASKETBOL.öğretmnlkten kaçarken mecburyet ensemdn tuttu attı 1 okula yahu..
ööf güzel ülkem öff.
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
napalım yalnızca kader diyorum:(
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
orda 1 SAHNE lafı geçti, açsana 1az onu, birde alto erkk seslernden değlmydi?
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
Alto en kalın kadın sesi demektir misal:Ebru gündeş. Ben daha önce izmirde yaşıyordum o zamanlar sahne deneyimlerim çok olurdu grubum da vardı.Haftanın 5 günü pop müziği hafta sonları ise sanat ve halk müziği program yapıyordum. Türkiye ikinciliği derecem var lisede aldığım 87 okul katılmıştı biz ise tesadüfen katıldık çünkü bu yarışma güzel sanatlar vekonservatuvarlar arasında düzenlenen bir yarışmaymış:)) Bizim müzik etkinliklerimiz izmirde çok duyulduğundan bizim okulu da öyle sanmışlar halbu ki biz sadece bir düz liseydik:))
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
bastet cok karamsar olmus be.
Ama hic te gec degil.
Bilir misin Huysuz virjinin hikayesini.
Adam o devirde patronlarim ben oldugumu bilmesin die gelecegini kurtarmak amaciyla 40 yasinda kadin olarak cikiyor sahneye.
Senin böyle bir korkun olamaz. Özel hayat denen bir sey var ve sen ögretmen olarak sorumluluklarini aksatmadikca kimse senin özelinde ne yaptigina karisamaz.
Biraz da tutulursan basarsin ögretmenligin arkasina bir tekme.
Ögretmenler kusura bakmasin meslegi kücümsedigimden degil, burada bastet sevmedigi hayal etmedigi zevk almadigi bir meslegi yapiyor o yüzden.
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
YA BASKETBOL BIRAKMA UCUNU LÜTFEN, BAK ÖLÜM DÖŞEĞNDE “ULEN KEŞKE…” DERSN SONRA :)
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
bence de hocam,yasin daha cok genc birakmamalisin.Irlanda’nin en meshur gruplarindan Cranberries’in solisti bir gazete ilaniyla bulunmus.bakarsin senin de karsina o tarz bir firsat cikar.bak benim arkadaslar bir solist ariyorlardi:)
Cuma, Ağustos 10th, 2007:
keşke olabilse ama insan içindeyken bunlarla uğraşmak çok zor oluyor akşamın 9da eve gelip haftanın 6 günü çalışıyorsanız özellikle. Hayatımda aynı derecede sevdiğim başka insanlar var sanırım onlardan vazgeçemediğim için bundan vazgeçtim.Hayat sanırım böyle bir şey ya küçük mutluluklarla standart bir hayat yaşayacaksın ya da kocaman farklılıkların içinde mutluluğunu ararken bir çok şeyi feda edeceksin.Ben 1.yi yani kolay olanı seçtim.
Cumartesi, Ağustos 11th, 2007:
haklsn bende zoru seçtm ve evllğmi yıktm..karakterm puanlandı ama ben yalnzm, napalm hayat bu..
basketbol ALTO hatrltmsı içn çok tşk ederm, untmşm vallahi aklmda sadece soprano, mezosoprano kalmş..oysa 5 yıl oldu okldn mezn olalı.yaşllk işte.
mucx..
Pazar, Ağustos 12th, 2007:
biraz geç oldu ama kusura bakma, dileklerin için teşekkür ederim, bir şeyleri değiştirmeye güç bulabilsek ne güzel olacak aslında, herkesin geride bıraktığı hayaller var gördüğüm kadarıyla, korkarak yaşıyoruz, hayatı seyrediyoruz, bu arada ben de İzmir’deyim :D görüşürüz
Pazar, Ağustos 12th, 2007:
ora da yapabieceğeğin çok şey var bu anlamda sosyal ortam anlamında üniversiteler çok iyidir özellikle ege sosyallikten uzak kalma emin ol orada çok dsaha rahat edersin :) Ben artık istanbuldayım keşke izmirde kalsaydım ama kalsamda nişanlımla tanışamazdım.
Çarşamba, Ekim 3rd, 2007:
çok içten ve kendimle özdeş bi yazı okudum sayenizde teşekkürler
Çarşamba, Ekim 3rd, 2007:
benimde hedeflerim vardı yaşım şuan 20 15 yaşaltı milli takım aday kadrosuna girdim ama şuan profesyonel degil hatta amatör olarak futbol bile oynamıyorum
benimde herkes gibi hedeflerim vardı ama…birgün tükendi
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
ocaliptus çok üzüldüm hayat insanı oradan oraya savuruyor nasıl buralara geldiğimizi bile anlamıyoruz.tükenip gidiyor her şey. Reddark yazımı okuyup değerlendirdiğin için ben teşekkür ederim. ARkadaşlar hepinizi özledim bayramınızı kutluyorum inşallah yakında aranıza döneceğim.