Sıkıntılı günler bunlar. Düzensizliğimin, çalışamamanın verdiği sıkıntı. Biliyorum kapılıp gideceğim final sonrası sessizliğe. Ama yine de çalışmak gelmiyor içimden.

Bir şeye karar verdim ben. Çalışma isteği belli bir felsefeye inanmaktan geçiyor. Bir şeyi ne için yaptığına inanmaktan geçiyor. Çoğu insanın adını bile duymadığı Mustafa İnan’ın düşüncesinden geçiyor.

”Bu işi neden yapıyorum ve ne yapmak istiyorum?” düşüncesini iyice idrak etmekten geçiyor.
Ve bunlara sahip değilseniz içinizden çalışmak, okula gitmek, hatta sınava girmek bile gelmiyor. Gereksiz olduğuna inandığınızdan belki de.

Ben ”Öğretmen olarak kimi gösterirdin?” deseler “Ablam” derdim. Gerisi hikaye geliyor çünkü bana. Ha, saygım sonsuz hepsine. Ama okumayı, yazmayı, toplama, çıkarma, çarpma, bölme gibi işlemleri o öğretti bana.

Bunun yüzünden ilkokulun üç senesi bir saçmalıktan ibaret geldi hep. Ve daha sonra genel olarak okul fikri saçma gelmeye başladı.

On beş senedir bu saçma fikri kafamdan atamıyorum. Buna rağmen sevmediğim bu işi yapmaya devam ediyorum. Hayat buna zorluyor sanki. Ya da radikal kararlar alacak kadar kendimi güçlü hissetmiyorum.

Yapmam gerekenler var ama. Bunun farkındayım. Bu düzen içinde bir bireyim. Kendim ve ailem için bu saçma bulduğum fikirden mümkün olduğunca çabuk kurtulmak, okulu bitirmek gerekiyor :)

Belki çalışma hayatı daha güzel gelecektir.

• Sessiz kalmak
• Önce sola sonra sağa, yok yok önce sağa sonra sola
• Sınavlar, finaller hayatın en güzel yerindeki reklamlar gibi
• Karmaşa
• 100 üzerinden 2 aldığım İngilizce sınavı