Büyük bir site oturduğumuz bu yer ve üniversiteye yakın olduğu için de öğrenciler tarafından çok tercih ediliyor. Bunu bilen ev sahipleri kiraları o kadar artırdılar ki, kızmamak elde değil.

”Bu kadar da açgözlülük olmaz!” diye düşünüyor insan. Hiç mi öğrencilik yapmadı bunlar? Hiç mi vicdanları sızlamaz?

Kendi çocukları başka şehirlerde üniversite okuyanlar bile ”Öğrenci buldun kazıkla!” felsefesiyle hareket ediyor ve dairelerini asla ailelere kiralamıyorlar artık.

Zaten hiçbir aile o kadar fahiş fiyata ev tutmaz. Ama öğrenciler de bir güzel çaresini buluyorlar :)

Bir Eylül sabahı kapı zilimiz uzun uzun çaldı. Hafta sonuydu ve zilin çalma nedenini az çok belli. ÖSS sonuçları açıklanmış, kim hangi tercihine yerleşmiş, belli olur olmaz, atlayıp arabaya doğru ev aramaya gelirler bu şehre aileler.

Önce şehri turlar, sokak sokak ev ararlar. Sonra birileri tarif eder, doğru bizim mahalleye. O kadar alışıldık bir durumdur. Evet zili çalan kesin onlardan biridir. Çünkü bizim karşı daire boştu ve sadece öğrencileri bekliyordu.

Kapıyı açınca orta yaşlarda bir karı koca ve masum bir delikanlı görüyoruz yanlarında. Karşı daireyi kiralamışlar bile ve bizimle tanışmak istiyorlar. İçeri davet ettiğimizde İstanbul’lu olduklarını, oğullarının ”Kamu Yönetimi” bölümünü kazandığını öğreniyoruz.

Koltuklarımızda kahvelerimizi yudumlarken baba birden eski usul ve sert bir şekilde;

- ”Emrah size emanet! Yanlış bir hareketini görürseniz derhal beni şu numaradan arayacaksınız!” diyerek bir kartvizit uzattı.

Aman Allah’ım. Ne oluyoruz ya? Ne yanlış hareketi? Ne kadar despot bir baba bu? Adam bize de emirler yağdırdığının farkında bile değil.

Delikanlı o kadar masum ve sevimli ki, sürekli gülümsüyor fakat tek kelime konuşmuyor. Epey şaşırıyoruz duruma.

Oldukça zengin bir aile. İstanbul’da birkaç semtte ünlü ayakkabı mağazaları olduğunu öğreniyoruz daha sonra.

Ev sahibinden ”Babaannesiyle oturacak” diye tutulmuş ev. Bize de öyle söylediler. Fakat bu arada tam dört yıl hiç babaanne falan göremediğimi de ekleyeyim. Öğrenci için ev tutulurken bu tür pembe yalanlara başvurulduğunu bildiğimden normal karşılıyorum :)

Emrah altı ay kadar karşı dairemizde gerçekten de kendi başına yaşadı. Babasının tembihlerine uygun davranıyordu. Son derece beyefendi ve iyi aile terbiyesi almış bir çocuktu. Kendi oğlumuz gibi olmuştu. Üstelik bize emanet edilmişti. Ne pişirirsek ona da götürüyor veya yemeğe çağırıyorduk. Aklımız hep onda desek yeriydi.

Çünkü biz de öğrencilik yapmış, yıllarca eve ve anne yemeklerine hasret yaşamıştık. Öğrenciliğin ne demek olduğunu iyi bilenlerdendik.

Derken bunlar iki kişi oldular. Birkaç hafta sonra üç genç girip çıkmaya başladı daireye. ”Herhalde arkadaşları. Samimiyet kurdu iyice” diye düşünürken bir akşamüstü Emrah kapıyı çalıp bizi akşama çaya davet etti.

Biraz şaşırmıştık ama ”Peki!” deyip kabul ettik.

Akşam olup gittiğimizde kapıda üç delikanlı bizi karşıladı. Sanki bir tören havası vardı. Nereye oturtacaklarını şaşırdılar. Meğerse ”Tanışma Çayı”imiş. Çaylar yapılmış, pastalar alınmış. Bize bir ilgi, bir ilgi.

Biri çay veriyor, diğeri pasta getiriyor, öbürü çayları tazeliyor. Aydoğan ve Serkan. Aynı fakülteden Emrah’ın bölüm arkadaşları. Gerçekten de en az onun kadar terbiyeli ve efendiler.

O akşam bizi ağırlamak için pervane oldular etrafımızda. Muhabbet derseniz süperdi. Konuşacak o kadar çok ortak konu çıktı ki, bir türlü bırakmadılar. Eve döndüğümüzde neredeyse sabah olacaktı.

Anlaşıldı ki Emrah babasına danışmadan onları ev arkadaşı olarak yanına almış. Babası bize sorarsa diye, arkadaşlarının ne iyi çocuklar olduğunu göstermek istemiş.

O akşam o kadar şirin bir tablo çizdiler ki anlatamam. Hepsi de çok iyi ve beyefendiydi bu çocukların.

Emrah yalnız başına altı ay çok bile durdu o koca dairede. Her şey para ve zengin olmak demek değil. İnsana yaşıtı arkadaş ve can yoldaşı lazım elbette.

Aydoğan ve Serkan’ı da en az Emrah kadar sevdik. Komşuluktan öte bir bağ oluştu aramızda. Geçen zaman onları asla bozmadı ve mezun oluncaya kadar sevgide, saygıda en ufak bir kusur işlemediler. Biz de onlara kendi aileleri gibi olmaya çalıştık.

Vedalaşırken o kadar çok hüzünlenmiş, üzülmüştük ki, içimizden bir şeyler kopmuştu sanki.
Üniversitelilerle komşuluk yapan birçok aile onlardan fazlasıyla şikayetçi. Rahatsız edildiklerinden söz edip duruyorlar. Bense sevgi ve saygının karşılıklı olunca değer bulduğu inancındayım.

Şu an onları anımsarken yüzümde tebessümler, gülücükler oluştu. İnşallah hayat yolunda ilerlerken güzelliklerle karşılaşırlar hep.

• Zaman
• Eczacılık fakultesi ve ben?
• Söyle bana beyaz ışık; ben nasıl bu kadar değiştim?
• Canı cehenneme!
• Sınav mı işkence mi ?