Anılar, anılar, anılar…
antiracialist yazmış
Önceleri uluorta söylenir hatırlanan anılar. Arkadaşlarla otururken “A bu şarkı bizim şarkımızdı” der insan. Ya da “Şunu yemiştik, bunu dinlemiştik, bu sokaktan geçmiştik“…
Bir süre sonra arkadaşlar “Artık unutmalısın” sözlerini tekrar etmeye başlarlar. “Daha iyilerini hakediyorusun, belki de böylesi daha iyi oldu” derler. Ama elden gelen bir şey yoktur.
Hatırlamak istemese de bir bir aklına gelir anılar çünkü. Bir süre sonra hiç bahsetmemeye başlarsın anılardan. Bahsettikçe güçsüz olduğunu düşünecektir herkes.
“Yok bitti, unuttum artık” dersin, bir de kahkaha patlatırsın üstüne. Gezersin, tozarsın, hayatı bir maskeli balodaymış gibi hep gülen bir maskeyle yaşarsın. Herkesi inandırırsın böylece unuttuğuna.
Kendini bile inandırırsın hatta. Artık eskisi kadar sık hatırlamazsın gerçekten de. Ama unutulmamıştır yaşananlar. Unutulamaz da zaten. Sadece buğulu bir camın arkasından görünmeye başlar anılar. Eskisi kadar net değillerdir artık.
Gece yattığında itiraf edebilir insan anıları unutmadığını kendine. Ve yatağında kendiyle başbaşa kaldığında hatırlayıp sessizce ağlar.
 
 Loading ...
|
|
24 Eylül, Pazartesi , 2007
Pazartesi, Eylül 24th, 2007:
bana göre aşk her zaman yürek ister gururun fazlası zarardır.bittiğse bitmiştirde ama tamamen beynimden silip atamadıysam da öyle şen kahkahalar içinde de olamam doğrusu.İçim neyse dışımda odur benim.
Pazartesi, Eylül 24th, 2007:
bisiklet hikayesinde de olduğu gibi bir anılardık tutturduk gitmekteyiz bakalım. evet. hatırlamaktan kaçtığım anılarımı hep gece sessizliğinde, battaniye altında çıkarırım gün yüzüne. orada hesaplaşırım. kendinden korktuğumu orada haykırırım anıya. ama ağladığımı hatırlamıyorum. ağladımmı acaba yaa?
Pazartesi, Eylül 24th, 2007:
aslinda unuttuguna dair kendini inandirmak iyi bir taktik.ask icin bilm ama bazi konularda ise yaradigini soleyebilirim.