Bir Nisan sabahıydı. Yataktan fırlayıp balkona koştu. Derin derin nefes aldı, gördüğü rüya sarsmıştı onu.

Baharın temizliği yavaş yavaş içine dolunca, aldığı nefes, bedenine yeniden hayat vermişcesine, kendine getirdi onu; kafasındaki karanlıkları tam olarak dağılmamıştı.

Bıkmıştı şehrin dayanılmaz monotonluğundan, her gün ayrı geçen koşturmacalardan.

Annesinin sesiyle irkildi;

- Fikret kahvaltı hazır

- Geliyorum anne

İsteksizce oturduğu sofradan bir iki lokma alıp işinin yolunu tuttu. Düşünce girdabından hala sıyrılamamıştı. Anılar birbir gezindi kafasında.

Nerdeydi o çocukluk vakitleri… Kendini sokaklara attığı, annesinin bütün yakınmalarına, azarlamalarına rağmen üstü başı çamur içinde geldiği, riyadan, yalandan dolandan bihaber olduğu zamanlar…

Tiksinmişti artık insalardan. Tanıdığı insalar iyi gününde yanında olmuş, düştüğü vakitte sarılacağı bir dal hiç olmamıştı yanında. Ondan olsa gerek, yüzünde usanmışlığın, aldığı darbelerin izleri bir bir okunuyordu.

Yine de içinde baharları yaratmayı bilen bir insandı. Hazanı anında bahara çevirebilen hoş bir micazı vardı.

Aheste aheste işinin yolunu tutarken, baharın cilvesine dayanamayıp fısıldanmaya başladı..

Geri verin,
Dalgaların kıyılara çarparak,
Herhangi bir makamda
Bir şarkı söylediği,
Akasya kokulu sabahlarımı

Mütevazi, her birinin arasına öfkesini, sevincini gizlediği, en güzel anlarını paylaştığı kitapçı dükkanına geldi. Bir ah geçirdi.. Teker teker dokunmaya başladı kitaplarına.

- “Biliyorum” dedi. “Biliyorum. Bir yerlerde en az sizin kadar temiz insanlar var. Bir yerlerde, size dokunduğum gibi, onlara da dokunmaktan çekinmeyeceğim güzel ruhlu insanlar var. İçimi tıpkı size dökebildiğim gibi, onların da yüreğine sarılıp, sırdaş olabileceğim insanlar var, olmalı, olmalı”

Kapının gıcırtısı kendisine getirdi onu. Müşterisinin ona doğru gülümseyen gözlerle yanaşması şaşırtmıştı onu. Her gün nice insanlar kapısından geçiyordu. Aldırışsız, adeta donmuş, duyarsız bir ton insan.

Kendisine gülen gözlerle yanaşan bayandan gözlerini alamıyordu. Uzun zamandır böyle birisiyle karşılaşmamıştı.

- “Bir kitap arıyordum” dedi gülen gözleriyle bayan.

- Nasıl yardımcı olabilirim, nasıl bir kitap bakıyordunuz?

-Yaşamın tekdüzeliğine rağmen, hırs, öfke çemberinden sıyrılmayı başarmış, insanlığını yitirmemiş olanların varlığına beni inandıracak, umudumu yitirmeme engel olacak bir kitap arıyorum. Var mı? Var mı öyle bir kitap? Var mı hala öyle insanlar dersiniz?

- “Var. Olmalı. Muhakkak olmalı” diye yanıtladı sevinçe adam.

• Çocuk olmak
• Hoşçakal
• Uçan adam
• İki gol
• Ev hanımının depresyonu