Bir kavuşma hikayesi
ErtugrulGazi yazmış
29 yıldır Almanya’nın Niedersachsen (Aşağı Saksonya) eyaletinde yaşıyorum. Kendi iş yerim olması sebebi ile de, 8 yıldır Türkiye’ye gidemedim.
Sadece 1 kız kardeş dışında babam, annem, kardeşlerim burada ve her zaman görüşme imkanımız var. Fakat bu kız kardeşimi çok özlüyor, bir türlü iş yerimi teslim edecek birini bulamadığımdan, ülkeme gidemiyor, hem vatan, hem’de kardeş hasreti ile yanıp tutuşuyordum.
Bugün sanki lottodan 6′yı tutturdum. Yaşım 44, benden 5 yaş küçük olan kardeşim Düsseldorf’da bir özel şirkette çalışıyor, sadece onunla ayda bir görüşme imkanımız oluyor.
Babamgilden tel geldi. Baktım kardeşim Nejat, hafta sonunu geçirmek, hem de biraz hasret gidermek için Hanımını da alıp gelmiş. Benimle bir an önce görüşmek istediğini söylüyor, acele gelmemi istiyordu.
Tamam geliyorum deyip fazla da acele etmedim ama içimi bir gariplik sardı. Acaba neden bu kadar ısrar ediyordu? Bir heyecan kapladı içimi, beni durdurmuyordu.
Atladım arabaya gittim, kapıyı 20 yaşındaki kardeşim açtı. “Buyur abi hoşgeldin” deyip sarıldık. Diğer Düsseldorf’dan gelen kardeşimle de hoş beş sonrasi, annem yanıma geldi;
- “Oğlum, Nejat kız kardeşinize davetiye yollamış, 3 hafta kadar vize işlemleri sürermiş, buraya getirmek istiyor”
dediğinde, sanki dünya benim olmuşcasına teşekkür edip Nejat’a sarıldım ama bu arada diger kardeşlerim benimle ilgilenmeyip, hep kamerayla uğraşıyorlar, bana bakmıyorlar bile.
Bir şeylerden şüphelenmeye başladığım anda, sol tarafımdaki yan odanın kapısı yavaş yavaş aralanmaya başladı ama bu arada Nejat başka şeyler anlatıyor, benim dikkatimi dağıtmaya çalışıyordu.
Sağ tarafımda oturan Nejat’a dönüp, tam bir şey söyleyecektim ki, sol tarafimda “Abi” diye bir ses duydum. Bu ses bana hiç yabancı olmayan birinin sesi idi. Döndüm ki kız kardeşim karşımda, nasıl ayağa fırladım, kaç defa kucaklayıp, öptüm hatırlamıyorum.
İnanın sanki lotodan 6′yı bulmuş gibi sevindim. Sevindim ne kelime, adeta kanatlanıp uçtum. Tam tamına yarım saat kendime gelemedim. Hala rüyada olduğumu zannediyorum.
Allah tüm hasret kalanları bir an önce sevdiklerine kavuştursun.
 
 Loading ...
|
|
9 Eylül, Pazar , 2007
Pazar, Eylül 9th, 2007:
aminnn!
Pazar, Eylül 9th, 2007:
amin ertugrul gazi bu bu güne kadar okudugum en en en güzel yazi. cok hos olmus. ama vatan hasretini hala giderememissin. kardesin gelir de vatan gelmez. ben de en yakin firsatta bir oralari dolasip gelecem insallah.
Pazartesi, Eylül 10th, 2007:
Ya aglattin beni Ertugrul abi. Bizde vatan, yar, yaren hasreti cekenlerdeniz. Ben birsey soleyeyim, sagligin sihatin iiyiylen git vatanimizi bir gor, Allah im kimseye keske dedirtmesin, altindan kalkilmiyor cunki. Kardesin kendisini bukadarcok seven bir abisi oldugu icin cok sansli… Allah’a emanet olun.
Pazartesi, Eylül 10th, 2007:
mysteriousgirl, asena, tulip kardesler, yorumlariniz, ve o güzel yürekleriniz icin tesekkür ediyorum. Insaallah bu önümüzdeki sene gidecegim. Sizlerden de selam götürecegim, gerci sizler mutlaka benden daha cok gidebiliyorsunuz, ama Vatan hasreti 1 senede olsa ayni, 8 senede.. en azindan ben böyle düsünerek avunuyorum. Hepinize sevgi ve selamlarimi yolluyor, islerinizde basarilar diliyorum.
Pazartesi, Eylül 10th, 2007:
omadı GAzi yaa, ne güzel cıvıtacak bi site bulmş eğlenceme bakyrdm, klavyenn tuşlarına gözyaşlarm dökülyr, kardeşn ne kadr şanslı, benm abim abim olmuşmydu hç, abimmydi ya da kimdi, kim?
böyle sevgi dolu 1 İNSAN oldğn için seni ciğermn taaa içinden kutlyrm, burda olsydn alnndan öperdm kesn..
mutluluk hep cebnde gezsn arkadaşm..
Pazartesi, Eylül 10th, 2007:
ertuğrul çok duygulandım.Daha önce TGRT böyle kavuşturuyordu.Ben hep ağlardım.Ben henüz 5 yaşındaydım annem babamdan ayrılmıştı farklı kentlerdeydik diğer iki büyük ağbeyim babamın yanındaydılar.Çok bir arada kalamadık şimdi ben öncelikle onlara yakın olmak adına ist. taşındım iki aydır annem ve üç kardeş bir araya gelebiliyoruz.Bu nasıl duygudur ki kelimelerle anlatılamaz.Tabi babam vefat etti .Allah annemize hayırlı ömürler versin.Geçmişin acısını çıkarmaya çalışıyoruz.Ben aynı apt da daire tuttum .Kısaca hasretlik inanın çok zor.Çok güzel anlatmıssın.Allah başka türlü ayrılık vermesin .Sonuçta birgün kavuşuluyor.Asenacığım bak Türkiye’ye gelirsen ablanı unutma ist.beklerim tatlım.Beni çok sevindirirsin.Burada yorumlarını yazan tüm dostlara sevgiler.
Pazartesi, Eylül 10th, 2007:
tesekkürler papatya gelmeyi ve seni tanimayi cok isterim ama bu sene tatil geride kaldi artik belki seneye insallah.
Salı, Ekim 2nd, 2007:
Hasret kalıp buluşmalar da olmasa bu sevinçler yaşanır mı acaba.
Yazınızı okurken sanki kendi kardeşim uzaklardan gelmişcesine mutlu oldum…Teşekkür ederim güzeldi.
Salı, Ekim 2nd, 2007:
Allah acılarını göstermesinde varsın hasretlik çekelim yinede.