Birçok şeyden yoksundum ama mutlu bir çocuktum
jaslin yazmış
Çocukluk yıllarım, yani en az 32-33 yıl öncesi. Televizyon Edirne’de çok az kişide var. Tabi biz de yoktu. Arada komşulara gider izlerdik. Oturma odasındaki masanın üzerinde bir televizyon olmasını ne çok hayal etmiştim.
Evimize yakın bir park vardı. Türk filmi olduğu geceler oraya giderdik. Hiç unutmam, annem yanına ayrıca küçük bir kavanozla şeker de alırdı. Orada çayla verilen iki şeker yetmiyordu.
Film başlayınca kimseden çıt çıkmaz, izlerdi parktaki herkes. Herkesin gözü sihirli kutuda. Ve mahallede günlerce yorumu sürerdi.
Sonra bizim de televizyonumuz oldu. Daha sonra renklisi de. Gündüzleri doyasıya çocukluğumuzu yaşar, oyunlar oynardık. Televizyon belli saatlerde açılırdı.
Şimdiki çocuklar ne kadar doyumsuz. Benimkiler de dahil. Ama oyun, arkadaşlık çok fazla yok tabi hayatlarında. Biz patlıcandan çırpılar takarak eşek yapardık. Çamurları yoğurur, heykeller yapardık. Doyasıya saklambaç, körebe, yakantop oynardık. Enerjimizi sokağa bırakır, hava karardığı halde zorla eve girerdik. Oyuna yine de kanamazdık.
Şimdi bütün gün bilgasayar başında, neredeyse obez olmuş çocuklara bakıyorum da, ben çocukken belki çok şeyden yoksundum ama çocuktum. Ve doyasıya yaşadım çocukluğumu. Çamurla da oynadım, toz toprak içindede kaldım, kirlettim de her yanımı. Ama sinirli ve mutsuz değidim.
Gece olunca hayallerle kapardım gözlerimi. Yarına mutlulukla uyanırdım.
  
 Loading ...
|
|
5 Ağustos, Pazar , 2007
Pazar, Ağustos 5th, 2007:
edirne mi?aman tanrııııım :)
aa tabı hemsehri olduğumuzu söylemiştik değil mi?
Pazar, Ağustos 5th, 2007:
valla çok doğru.kardeşmde yeni olan hiç1şeydn 2 dakdn fazla mutlulk duyAmyr..sanki o uzuuun zamndr istediği 1şey değlmş gbi.
çağn hastalğı doyumszlk..
korkuncu benmde mutllk sürem yavş yavş azalyr.
ilkokuldyken annemn aldığı ayakkabları başucuma koyar bir elm onun üstünde olduğu halde uykuya dalardm anlatlmz bir mutllkla.
sene 1300..:)
Pazar, Ağustos 5th, 2007:
biz de televizyon varmış küçükken annem hala anlatır ev tıklım tıkış olurmuş çay koy bilmem ne derken ondan başka herkes izlermiş:) valla şimdi sokak arası kalmadı ki her yer otobana döndü çocuklar isteseler de oynayamazlar.
Pazar, Ağustos 5th, 2007:
zaman degisiyor,tabiki cocuklari da zevk aldigi seyler degismek zorunda.insanoglu doyumsuzdur.insan kendini doyduguna dair kandirabildigi derecede mutlu olabilir.bu da bu devirde epey zorlasti
Pazar, Ağustos 5th, 2007:
çok güzel tespitler aslında. eğer bir insana az ile yetinmeyi öğretirseniz o zaman doyumsuzluk derecesi daha az oluyor. fakat siz bir insana her istediğini anında alırsanız doyumsuzluk katsayısı katlanılmayacak derecede artıyor ve artık herkesin sabrını zorluyor.
Perşembe, Ağustos 9th, 2007:
Şimdi çocuklar heidi, sindirella, pinokyo falan da bilmiyor. Oysa bizim ilk kahramanımız Cin Aliydi ve adı olanlar ki oblar da az artık Cin Ali olarak çağırılırdı:)) Bilgisayar başından ayrılmayan anne-babaların çocukları da öyle; bizler de kendi çocuklarımızı anne-babalarımızın bizi yetiştirdiği gibi yetiştiremeyeceğiz maalesef:((