Çakıl taşı yazısına yapılan yorumlar

anafikir tarafından

anafikir — Wed, 31 Oct 2007 07:13:28 +0000

Detayları öyle etkileyici anlatmışsın ki, o taşın tüm pütürcüklerini hissettim. Aklına sağlık.

A.Y Borke tarafından

A.Y Borke — Wed, 31 Oct 2007 09:37:36 +0000

yazın,sahiplenilmek için okunduğunda,gerçekten detaylardaki biri hariç özenli ve dikkat edilmiş seçicilik,üzerinde çalışılmış olduğunu belli eden ama duygu anaforları yakalamayı yada burdan başlayarak metne sanatsal bir anlam yüklemeyi de üstlendiği belli bir metin olmuş.Okurken daha ilk cümleden okunma ihtiyacı doğuruyor.Tebrik ederim.
NOT:biri hariç “karanın denizle birleştiği çizgide, suyun içinde duruyordu.”bu idi.Genel olarak anlatmaya çalıştığından çok ufuk çizgisi algısında kalır,yalnızca bunu değiştirmelisin bu yanlış Birde önerim yolcu vapurunun küpeştesine dayanma ifadeside sanki yerli yerinde durmuyor.Kullanılmaz mı ,kullanılır ama sanki bu kadar keyifli bir metinde semantik bütünlük anlamında nesnel olanı zorlamayı gerektiriyor.Biraz sancılı.

eternalsunshine-papatya tarafından

eternalsunshine-papatya — Sat, 01 Dec 2007 15:55:49 +0000

ben de yorumlara katılıyorum.

eternalsunshine-papatya tarafından

eternalsunshine-papatya — Sat, 01 Dec 2007 15:58:57 +0000

yanlışlıkla gönderdim, daha söyliyceklerim bitmemişti. :)
çok etkileyici olmuş gerçekten. ben de nedensiz bi yakınlık duyarım, tuhaf bi sevgi beslerim çakıl taşlarına. küçüklüğümden beri böyle bu, eve getirdiğim taşları annem arkamdan atardı, ben ağlardım. en çok da anlattığın gibi pürüzsüzleşmiş, oval, açık renk olanları severim. daha naif gelirler bana, bir o kadar da yaşlı ve olgun. zevkle okudum.
ama yazının sonunda çok fazla “düşledim” tekrarı olmuş sanki. akıcılığı eksiltmiş gibi geldi bana. eline sağlık.

locus solus tarafından

locus solus — Mon, 31 Dec 2007 10:23:11 +0000

Hayalin gerçekle birleştiği o noktada metnin de “düşledim” tekrarları ile bitmesi bence hem metnin sonunun geldiği yönünde okuyucuyu hazırlıyor, hem de “düş” vurgusunu dengeliyor. Sanki her düşledim’le biten cümlenin kendine ait bir sesi var.. Sanki o ses üçüncü ‘düşledim’de adeta haykırdıktan sonra giderek daha alçak sesle söyleniyor.. Ve sanki metin son cümlede bir düş sessizliğinde yitip gidiyor…