Dedemin sessiz gemi yolculuğu
Semih yazmış
Dedemin gectiğimiz ay vefat etmesi üzerine yazdım;
Artık demir almak günü gelmişse zamandan
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.
Ne bir ses ne bir nefes kalır geriye.. Söylenmedik o kadar söz, yapılmadık o kadar iş varken… Geçmiş günlerin geri getilmeyeceği ve hatta geri getirmenin akla bile gelmeyeceği bir an. Ne hisseder insan, neler düşünür?
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil, ne de bir kol.
Daima aklına gelmesi gereken ölüm, hiç gelmeyecekmiş gibi yaşanır hayat, ve ansızın göçüp giden sevdiklerin son bir mektup yazarlar. Adres her zaman doğrudur ama posta kutusunda biriken mektuplardan biri olur yine. Açıp okunsa da kısa sürede bir kenara atılır.
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli,
“Hayata tutun, salıverme kendini” salıklarıyla kalbini kaplayan matem havasını dağıtmaya çalışır insan. Gözler buğulu, günük hayatın akışına bırakır ve o selde göz yaşları silinir gider kısa sürede.
Biçare gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.
Ve bir gün kendisine sıra geleceğini bilerek ama sanki hiç bilmiyormuşçasına yaşar. Yaşanması gerekenleri de unutarak, söylenmesi gerekenleri saklayarak bir ömür daha geçer. Çünkü her şeyin bir sırası her sözün bir yeri vardır. Ama Azrail’in hiç göz atmadığı ajandamız tekrar tekrar ertelenen randevularla doludur.
Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilinmez ki giden sevgililer dönmeyecekler.
En sevgili de geride kalır, en seven de. Herkes bekler sevdiğini ya da sevdiğine gitmeyi. Ama nedendir sevilene yaşarken verilmeyen değer? Nedendir araya konulan barikatlar, mesafeler?
Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden
YAHYA KEMAL BEYATLI
Not: Üçüncü dedemi de kaybettim. Kalan dostlar sağolsun…
 
 Loading ...
|
|
10 Ekim, Çarşamba , 2007
Çarşamba, Ekim 10th, 2007:
sevgili semih
yaşamda ölüm kadar kesindir.Arkanda bıraktığın her an sahileşmiş ve mürekkebi kurusun yada kurumasın ,içeriğine yada oluş biçimine irade kullanalım yada kullanmayalım sonuçta bir gerçekleşme ,bir gerçekliktir.Ölümle yaşam arasındaki bir karış mesafe ise eksik yada fazla öznel tarihimizdir.Bu perspektiften ele aldığında ölüm sonrasına dair akılcı .puçları elde etme sanşsına sahip olmadığımız için iki sahi şeyden biri olan ölüm biraz daha gizil ve biraz daha elem verici duruyor.Eğer meseleye mistik bir açıyla yaklaşırsan asıl olana diyalektik yaklaşırsan kaçınılmaz olana ulaşıyoruz.hepsi bu.Benim önerim mesele ölüm olunca daha kapsamlı ve daha çok açılımın olduğu bir yazı haline gelsin için bu metni genişletmen.Çünkü sen kendi o güzeller güzeli üslubunla ,eminimki çok daha gelişkin ve bizi biraz üzen biraz sarsan biraz düşündüren biraz yüzleştiren ve içimizde kırbaç gibi iz bırakan bir tane daha yazabilirsin.
saygılarımla
Çarşamba, Ekim 10th, 2007:
Galiba edebiyatci olmadiigm icin ve de yazmaya vakit ayiramadigim icin yazilarim hep yarim geliyor okuyucalara. Bu yaziyi yazdigimda cok ama cok agliyordum. Gonlumden ne koptuysa yazdim. Ne edebiyat geldi aklima ne uzun yazma kaygisi. Sonra da o anki hissettiklerimin hatirina bir daha dokunamadim yaziya. Hatalariyla kisaligiyla belki yavan gelmistir size… Yine de bundan sonraki yazilarimda o yarim birakilmis hissini vermemek icin elimden geleni yapacagim. Tesekkurler AY Borke
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
çok özür diliyorum senden.Ben yazıyı kurgu olarak düşündüğüm için sanırım birazda arka planını hesaba katmadan cevapladım.Afedersin.Sadece metinsel bir önermeydi.
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
Yok AY Borke afedersinlik bir durum yok. Elestirin icin tesekkur ederim. Zaten buna benzer elestirileri hemen her yazimda aldim. Gelistirmeye calisiyorum kendimi:) Ama bu yazi icin dedigim gibi edebi kaygi gutmedim…
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
basin sagolsun mekani cennet olsun. ama düsündüklerini sessiz gemi ile ifade etmen yine de yaziya edebi bir kisilik kazandirmis bence cok ta güzel olmus. yasam kadar ölümün de bizler icin oldugunu cok güzel ifade etmissin.
ama sana bir abla tavsiyesi üzülmemek mümkün degil elbette ama akilli yan derim.
anlatabildim mi. annem iki ay ara ile anne ve babasini kaybetti ve o kadar üzüldü ki bir cok hastaliga garkoldu.
unutma deden hic istemez sizlerin üzülmesini.
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
başın sağolsun ölümü kabullenmek zor tabiki. ancak ben aile büyüklerinden biri vefat ettiğinde genelde iyi, uzun ve güzel yaşamış olduğunu varsayarım. ölüm kaçınılmaz, bir gün geleceği belli. o zaman uzun yaşayan insanın uzun hayatının ona bir armağan olduğunu ve kaçınılmaz sonu geç tatdığı, görebileceği güzelliklerin bir çoğundan mahrum kalmadığı için huzurlu olabileceğini düşünürüm. aksi takdirde kabul etmek çok zor geliyor.
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
umuyorumki ;
deden ile doyasiya vakit gecirmissindir,
ondan birseyler ogrenip aklinda tutmussundur,
onu sevdigini soyleyip , gulumsemesine neden olmusundur.
ve daha bir cok seyi…
hayati yanliz yasamayi ogrenmeli ama mumkun oldugunca sevdiklerimize yakin yasamaliyiz; kaybedince keske dememek icin.
tattigin bu aci hepimizi uzsede yaninda oldugumuzu biliyorsun.
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
Dedeler her nedense eşlerinden daha önce göçüyor bu dünyadan.Ben dedelerimi hiç göremedim..Sadece resimlerinden..Ağlayarak yazmış olman çok etkileyici Semih..Güzel olmuş,ellerine sağlık..
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
Aaaa..Nerede yorumum yaaa??İyi valla..Yazmam bir daha :((((
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
Herkese tesekkurler, dostlar sagolsun… Dedemin bir duasi vardi esine hep soylerdi:” Allahim seni benden once almasin ben ne yaparim sensiz “diye. Anneannem cok iyi bakardi yatalak olan dedeme. Dedemin vefatindan sonra simdi butun teyzemler dayimlar annem ona bakiyor. Hic bir hastaligindan sikayet etmezdi. Ne kadar cok hastaligi varmis dedemin vefatindan sonra ogrendik.
Perşembe, Ekim 11th, 2007:
biliyor musun semih anneannenin sancilari nerden geliyor?
cünkü artik hayatta kalmasinin bir anlami olmadigina inaniyor. artik bakacagi bir kocasi yok, cekip cevirecegi evin dami yikildi ve o altinda kaldi gibi geliyor ona.
ona size muhtac oldugu hissini degil, sizin ona muhtac oldugunuz hissini verin, iste o zaman sizler icin ayakta kalmak adina acilari dinecek ve ise yaradigi inanci gelecek. aslinda onlarin varligi bile yeter ama onlar ise de yaramak istiyorlar.
benim kayinvalidem de hep bir seylerle ugrasir evinde, hep yapacak bir seyler bulurdu. 89 yasina rahmen cok ta dinc bir kadindi. ne zaman ki hastahaneye düstü. o an birseylerin sona erdigini farketti ve bu düsünce onu aldi götürdü.
Cuma, Ekim 12th, 2007:
Ellerine sağlık.Bu tür yazıların üstüne asla yorum yapmam.Çünkü söylenecek tüm sözler çıkmıştır…
Cumartesi, Ekim 13th, 2007:
herakles bana mi bu iltifat sayet banaysa tesekkürler.
Pazartesi, Ekim 15th, 2007:
Sana değil di be asenacım ama.Üstüne aldıysan sana gelsin :)) Sende çünkü çok güsel bir yorum getirmişsin yazıya
Pazartesi, Ekim 15th, 2007:
dedenin mekanı cennet olsun inşallah… ben 4 dedemede doyamadım :(
Pazartesi, Ekim 15th, 2007:
o zaman tesekkürler üstüme alindiydim yav. :-)))