Gecenin saat üçü. Bu sana yazdığım kaçıncı mektup bilmiyorum. Bildiğim, eksi 15 derecede Gabar’da nöbette olduğun. Bu durum bazılarının rahat yatmasına sebep olsa da beni uyutmuyor evlat!

Eksi 15 derecede bozkırın, ıslık çalarak yüzünü bıçak gibi kesen, gözünden yaş getiren soğuğunu iliklerime kadar hissediyor, üşüyorum evlat!

Elinde tuttuğun tüfeğin demir aksamının soğuktan eline yapıştığını düşünüp, avuçlarımı sıkıyorum. Sıktığım avuçlarım yumruk yumruk dizlerime vuruyor. Bir işe yaramamaktan, bir şeyler yapamamaktan kahredip, dizlerimi dövüyorum evlat!

”Eli kolu bağlı oturmak” bu olsa gerek. Senin her gün televizyon ekranında kilometrelerce yol yürüyerek elinde mayın tarayıcı cihazla görev yaptığını görmek içimi sızlatıyor. ”Mayına basacaksın!” diye yüreğim ağzımda izlerken seni, o an ilahi bir güç olup ”Attığın adımın mayına basmaması için” vücudumu ayaklarının altına serip sırtıma basmanı sağlamak istiyorum evlat!

Dün Kuzey Irak’ta resmini çeken gazeteciye “Çekme abi, annem beni Erzurum’da asker biliyor, buraya gönüllü geldim” demişsin. Gazete resmini senin isteğine uyarak flu bassa da seni tanıdım. Sen benim oğlumsun, Türk Milleti’nin oğlusun. Resmin beynimde net. İyi ki varsın, seninle gurur duyuyorum evlat!

Sırtında vücudundan ağır çantanla, seni dağlara tırmanırken ekranda seyretmek, öyle ağır geliyor ki, sırtımda yürüdüğün dağları taşıyorum evlat. Yükünü taşımak, nefesin kadar yakın olmak, damarındaki kanın kadar bedeninde yürümek istiyorum. “Yanındayım!” demek istiyorum evlat. Sırtındaki komandonun üstünde zırh olup, kurşunlara gövdemi siper etmek istiyorum evlat!

Ne işkenceler gördüm, ne cezalar yedim ama en büyük işkence; sen orada gövdeni vatana siper ederken burada kendimi işe yaramaz hissetmek evlat!

Televizyonda al bayrağa sarılmış arkadaşlarının tabutlarını izliyorum. Anne ve babalarının, eşlerinin, çocuklarının esas duruşta asker selamıyla uğurlamalarını seyrederken “Şehitler ölmez,vatan bölünmez!” diye haykıran seslerini dinliyorum. Her tabutla yüreğim parça parça dökülüyor, ölüyorum evlat!

Her gece dua ederken “Ya Rab! Beni öyle büyüt,öyle büyüt ki cehennemine benden başka kul sığmasın!” derdim. Şimdi yine yalvarıyorum:

“Beni öyle büyüt, öyle büyüt ki Allah’ım bütün sınır boylarını ben kaplayayım” bir tek kurşun sınırı geçip sana gelmesin, diye evlat!

Saat sabahın beşi olmuş. Sana son satırları yazmadan az önce balkona çıktım. Sabah ayazındaki keskin rüzgardan bir nefes içime çekip kokunu aradım evlat!

Galiba elimden gelen tek şey; sana yazmak, yazarak paylaşmak, yazarak yanında olduğumu hissettirmek. Ne kadar çare olur bilmiyorum ama, gölgen kadar yakınında olduğumu hissediyorum evlat!

Allah yar ve yardımcın olsun!

Yazarın Notu: Bu yazıyı okuyan arkadaşlar, onlara yazacağınız her mektuba mutlaka cevap alacaksınız. Ne kadar mutlu olduklarını görüp, bir şeyler yapabilmenin mutluluğunu siz de tatmak isterseniz adres aşağıdaki gibidir

Adres: Mehmedim’e
Hakkari Dağ Komando Tugayı HAKKARİ

• Gönüllü bekçiler
• Bu gidişin dönüşü yok
• İçimizde yeşerttiğimiz tohumu artık kaybetmek istemiyoruz
• Magazinden daha önemli şeyler var!
• Benim çapkın oğlum