Günahlarım saymakla bitmez. Ufak bir çocukken ya da şöyle diyelim, ki artık cümle süslemeye ihtiyacım olmadığı vurgulansın, çocukken, çocukken başladım ben inanmaya.

O dönemlerde en büyük suçtu inanmak. Ne haddimize düşmüştü uzun saçlı sevgilinin –ki kendisi bunu asla bilmedi- altın saçlarına dokunmak.

Yıllarca günaha girdim ben. Sırf o saçlara dokunmak için çocukmuşum gibi yaptım. Yaşıma yakışır oyunlar oynadım.

Tek ben değil, her dönem, bütün çocuklar… Günahkardık biz. İnandım, bir gün bunların gerçek olabileceğine, aramızdaki boy farkını görmezden gelerek.

O dönemlerde çocuklar boy sırasına dizilirdi. Bu yüzden ulaşamadım, hep uzaktan baktım ilk aşkıma. Ama içime girmişti bir kere şeytan. Bir şey vardı beni zorlayan, illa ki sevmem lazımdı yoksa durduk yere sevesim gelmiyordu kimseyi.

Sınıfın en ücra köşelerinden onu izlesem de, asla yanına yakıştıramasam da, cılız ve boyuna yenik bedenimi, benimdi o. Bu yüzden beklerdim her tatil dönüşü onun okula geldiği yolu. İlk adımlarını ben izlerdim. Dedim ya günahkarım ben, attığı her adımı üstüme alır, sanki bana geliyormuş gibi sevinirdim.

O zamanlardan gelir her hatamı şeytanın üstüne atmam. En büyük günahımızdı inanmak, bunu yeni yeni öğreniyorum. Hepimiz miniciktik ve abilerimize kıyasla daha günahkardık, biz her şeye inanıyorduk.

Mesela hepimiz büyüyünce bir şey olacaktık. Her ne demekse şey, biz o olacaktık işte inanmıştık. Toplu günah seansları düzenliyor birbirimize bizden haberi olmayan sevgililerimizden bahsediyorduk.

Çocuk değil, adeta bir avuç şeytandık minicik kızların –ki çok güzel saçları vardı- günahına giriyorduk. Ayıptı, hem de çok ayıptı Ali’nin Ayşe’yi sevmesi ve Ayşe’nin bu insanlık dışı olayı kara tahtadan öğrenmesi.

Zira biz ondan önce haberdar oluyorduk. Alışmıştık artık, günaha battıkça keyif alır olmuştuk, şiir yazmaya yeltenenler bile oluyordu aramızda ama ben o kadar cesaretli değildim.

Sonra büyüdük her çocuk gibi artık yakalambaç oynamak keyif vermez olmuştu. Sebebi ise çok büyük bir günahtı. O koşuşturma esnasında öpüşemiyorduk. Daha sakin yerlerde, daha az insanla oynamaya başladık.

Sinema diye bir yer vardı ki babalarımız yalnız yollamaya korkarlardı. Oraya gidip, film izliyormuş gibi yapmayı öğrendik. Hatta ara sıra öpüştüğünü iddia edenlerimiz bile oldu.

Ve sonra yazmaya başladım. Bizler inanmış günahkar çocuklardık, şiirlerimizde sevişiyorduk ve o zamanda günahtı sevişmek şimdiki gibi. Öyle söylüyordu bize amcalarımız, ama biz çocuktuk, silgi çöplerini biriktirip, ateşte eritince yeni bir silgi yapacağız zannediyorduk. Bu yüzden üstüne gittik tüm günahların ve güzel olan her şeye inandık.

Hiçbir olgun insan bizim kadar çok aşık olamadı. Onlara benzeyemedik biz, hala her şiire en az bir sevişme sığdırıyorduk, kıyısından köşesinden de olsa. Gerçi ne demekti bilmiyorduk ama güzeldi sevişmek ve bütün güzel şeyler günahtı.

Tıpkı arzulamaya çalıştığımız yaşıtımız sevgililerimizin –ki hala haberleri yok- sevgili olduğumuzdan, beyaz çoraplı narin bacakları gibi. Çocukluğumuza verdiniz belki hatalarımızı ya da hata diye yorumladıklarınızı.

Bizler büyüdük artık günahlarımızı engelleyemeyeceğiniz kadar büyüdük ve öğrendik sevişmeyi. Sevişmeden yaşanan aşkların ürkekliğini.

Diğer arkadaşlar neredeler bilmiyorum, hiçbirini görmüyorum bu aralar, onları aramayın ölenler bile oldu içlerinden. Bütün günahlarımız için beni asın. Hala sevişmek istiyorum, adam olamadım ben halbuki ne demiştik büyünce bir şey olacaktık, ben beceremedim yaşıtlarım gibi, hiçbir şey olmadı benden.

Hala sevince yargılanıyoruz öpmeye yeltendiğimiz için. Sevdikçe seviştiğimizi ve seviştikçe bir olduğumuzu anlatamıyoruz. Bizler büyük günah işledik;sizin korkularınıza inandık, sarıldık, kucakladık düşünürken bile tedirgin olduğunuz hayallerinizi.

Beni yargılamayın, asın! Eğer yargılarsanız haklı çıkabilirim.

• Kayıp ruh
• Hırsız
• Kaçın, virüs geliyor!
• Çocukluk arkadaşım
• Hero; Kahraman hezeyanları