Çok uzun zaman önceydi. Hani okul derdi, gelecek kaygısının olmadığı, insanların sözlerinin bizi bu kadar çok incitmediği ya da anlamadığımızdan incitemediği zamanlar.

Annemin cüzdanından gizlice para alıp, vereceği tepkiyi umursamadan Dido‘ları şişe kolayla birlikte, tozlu kaldırımlarda, kaygısızca mideye indirdiğim günler. İşte o günler :)

Babamın işten geldiğinde anahtarı olmasına rağmen zile bastığı (sırf bizi telaşa vermek için) kapıyı açar açmaz kucağına atladığımız, varsa elindeki paketleri kurcaladığımız, ki hep olurdu. İşte o günler…

Eve gofretlerin, sakızların, Halley‘in kolilerle alındığı, şişe kolaların kasayla dolapta olduğu, annemin mide delinmesi tehlikesiyle sakladığı, benimse koku alma yeteneğimle, her nerde olursa olsun bulduğum günler. İşte o günler :)

OKS, ki eski adıyla liselere giriş sınavının olmadığı, evdeki herkesin oğlum asker olacak diye bahsettiği, ÖSS sınavının bahsi dahi geçmediği günler işte o günler.

Ne güzel, ne kaygısız günlerdi… Hani aşk nedir bilmediğimiz, hayata gülümseyerek baktığımız, hayal ettiğimiz her şeyi olabileceğimize inandığımız ve ayakları yere basan hayaller kurmadığımız günler, ki ben hala ayakları yere basan hayaller kurmuyorum. Eskiden kalma, değişmeyen tek şey bu olsa gerek. Ama hayallerim ayaklarımı yere bastırıyor her zaman olmasa da zaman zaman :)

Şimdi okul uzayacak mı, finalleri ne yapacağız, yok kamu mu, özel sektör mü… Ya ben o eski günlere dönmek istiyorum ama sadece 6 yaşında olacağım, asla büyümeyeceğim. Yoksa istemem, aynılarını yaşa ıyy:)

Parliament sinema klubu bile olmuyor artık. Ozıır’in dediği gibi, nerde o eski günler.

Son olarak satranç taşlarını asker, tv kumadasını uzay gemisi yaptığım ve evin en kalabalık olduğu zamanlarda bile yalnız kalmayı becerebildiğim günler, nerde o eski günler…

Nerde? Ben tozlu kaldırımlardaki serseri rahatlığı özledim.

• Ev yapımı deneme sınavı
• Uçan adam
• İkinci kadın olamam
• Hasretim yavrum sana, ne olur gel artık!
• Şimdi hiç kimsenim