Geçenlerde bir rüya gördüm. Üniversitede okuduğum yıllara ait bir rüyaydı. İkinci sınıfta, gri ve soğuk bir kış sabahı çok erken bir saatte, kampus içinde yer alan yurttaki yatağımda uyanmış buldum kendimi.

Diğer üç arkadaşım henüz uyuyordu. İkisi Kimya Mühendisliğinde, biri de İnşaat Mühendisliğinde okuyordu o sıralar. Yurt odası, sabahın alacakaranlığında ürkütücü bir sessizlik içindeydi.

Ranzaların karşısındaki duvar boyunca uzanan ortak çalışma masasının üzerinde; geceden kalmış biri yarım dolu, diğerleri boş dört çay bardağı, bir dilim kurumuş ekmek, kantinden alınmış ve hala kâğıt üzerinde bekleyen sararmış bir parça beyaz peynir, açık bırakılmış iki kitap, rezistanslı yuvarlak bir ısıtıcı ve dört basit sandalye.

Tüm oda, işte bunlardan ibaret görünüyordu. Yataktan yavaşça doğrulup, diğerlerini uyandırmamak için olabildiğince sessiz adımlarla küçük yurt odasının tek penceresine doğru yürüdüm.

Dışarıda inanılmaz güzellikte, iri iri tanelerle kar yağıyordu. Seyretmeye başladım.

Her taraf bembeyazdı. En az on beş-yirmi santimlik bir kalınlığa ulaştığına göre, belli ki bütün gece yağmıştı.

Bu büyülü beyazlık, var olan tüm çizgileri, birbirinden farklı tüm renkleri ve sesleri gizlemiş gibiydi koskoca kampusta. Yol boylarına sıralanmış kestane ağaçları, onların ardında uzanan genç çam koruları, yaprakları dökülmüş; sıra sıra akkavaklar, ince uzun dallarıyla kış uykusundaki iğdeler, yollar, çatılar, her şey beyaz, yumuşacık bir battaniyeye sarınmıştı adeta.

Elle tutulabilir yoğunlukta derin bir huzur, çevredeki tüm detayları usulca örtüvermişti gece boyunca.

Uzakta, Mühendislik Bilimleri Merkez binasının hayalete benzeyen eflatun siluetinin önünden, farları hala yanan, mavi renkli bir servis otobüsünün geçtiğini gördüm. Binanın önündeki yoldan kıvrılarak yokuşu tırmandı.

İşçileri taşıyan ilk servistir herhalde diye düşündüm.

Otobüs, o soğuk Şubat sabahının gri beyazlığı içinde hareket eden, koyu mavi, hüzün dolu bir leke gibi bir an görünüp sonra yine sessizce kaybolmuştu aralıksız yağan karın altında.

Gökyüzü kurşuni renkteydi. Oda buz gibi soğuktu. Sanki tüm sevdiklerimden yüzlerce ışık yılı uzakta ve yapayalnızdım orada. İçim titriyordu.

Pencerenin yarısı buhar olmuş camına, işaret parmağımla eğri bir çizgi çizdim. Tuhaf bir ses çıktı parmağımın cama sürtünmesinden.

Tam o sırada, oda arkadaşlarımdan pencereye yakın konumdaki ranzanın alt yatağında uyumakta olanı, huzursuzca kıpırdanarak uyandı.

Birbirimizi kısa süreliğine, merakla inceledik alacakaranlıkta. Yüzü hiç alışmadığım biçimde tuhaftı.

Çevresinde koyu halkalar oluşmuş, yorgun ve uykulu gözleriyle bakarken, hasta olduğu her haliyle belli olan hırıltılı bir ses tonuyla bana:

- “Ne yapıyorsun orada?” diye sordu.

Bense yanıt vermek yerine, onun durumunu beğenmediğim için endişeyle:

- “Neyin var? Hasta mısın?” diye sordum.

Son derece üzgün bir tonda:

- “Bugünkü sınavım…” dedi ; “Çok kötü geçecek!”

Ben boş gözlerle onu inceleyip, ne dediğini anlamaya çalışırken; onun yüzünde acı dolu, tarifi zor bir ifade vardı.

Sıkıntıyla uyandım. Uzun yıllardan beri haber aldığım biri değildi. Unutmuştum. Belli ki okul sonrası hiç önemsememiştim kendisini. Ama bunca zaman geçmesine rağmen ve neredeyse adını bile hatırlamazken, rüyama girivermişti aniden.

Üç gün sonra, bir dolu araştırmanın ardından zar zor ona ait bir telefon numarası buldum. Aradım.

Üç gün önce çok ciddi bir kalp krizi geçirdiğini öğrendim; tam sabaha karşı.

Yatıyordu, sesinden berbat halde olduğu belliydi; ama kendisini aramamdan ve benden haber almaktan ne denli mutlu olduğunu ifade etmek için çırpınıp duruyordu kısacık görüşmemizde. Ve ben onun mutlu bir ifadeyle gülümsediğini rahatlıkla hissedebiliyordum telefonun diğer ucunda.

Uzun bir süre sayılmasa da aynı odayı paylaşmış olmamıza rağmen, yaşadığımız hayatın pek çok ortak anıyı acımasızca silmesine izin vererek; bunca yıl hatırlamadığım birini o an, aslında ne kadar çok özlediğimi hissettim.

Yıllardır, uyuşturucu rutinlerle örülmüş, maddi ilişkilerin yarattığı korkunç girdabın karşı konulmaz gücünde nasıl eridiğimi düşündüm.

Zamanın nasıl da bu kadar büyük bir hızla akıp gittiğini düşündüm.

Önemsiz pek çok konu için kolayca vakit bulabilirken, en önemli kavramları, insan olmanın en değerli boyutunu oluşturan duyguları nasıl umursamazca görmezden geldiğimi; kendi ruhuma nasıl da yabancılaştığımı, bazı değerleri ne çabuk ve sistematik biçimde yitirdiğimi düşündüm.

Aklımdaki pek çok paha biçilmez anının nasıl sessiz sedasız silindiğini düşündüm.

Daha da acısı: Bazılarının yüzlerini unutmaya başladığımı düşündüm. Bazılarının sesini. Bazılarının gülüşünü.

Bir zamanlar paylaştığımız her şeyi, adeta boz-yap resimlerin tersine bir çözülmeyle parça parça eksilerek dağılması gibi unutuyorum sanki.

Birer birer yok oluyorlar. Yavaş, yavaş. Usul, usul.

Siz de fark etmişsinizdir mutlaka; hep birilerini kaybediyoruz zamanın ölümsü beyazlığındaki sisleri içinde. Bazen ben, o kaybettiklerimden birine veya bir kaçına rastlıyorum, bu özlem hissiyle dolaşırken o siste. Sıkı sıkı sarılıyorum onlara bir daha kaybetmeyeyim diye. Sonra tesadüfen bulduklarım, tekrar kayboluyorlar sorgusuz sualsiz.

Ve hangisine rastlasam orada, ya on dokuz yaşında oluyorlar ya da yirmi, daha fazla değil. Gözlerinde hep uçuk mavi bir parıltı, dudaklarındaysa hep soluk bir gülümsemeyle, sessizce dikilip duruyorlar o ölümsü sisin anlaşılmaz derinliklerinde.

Hepimiz biliyoruz: Bir süre sonra, bu sis içinde kaybolanlar bir daha hiç geri dönmeyecek. Belki çoğumuz birbirine hiç rastlamayacak daha sonraki zamanlarda. Tek tek kayboldukça, birbirimizin rüyalarına gireceğiz belki de.

Hüzünlü bir ürpertiyle özleyeceğiz, parmaklarımız arasında duran eski resimlerde gördüğümüz yüzleri.

Dokunulduğunda yok oluveren hayaletler gibi, unuttuğumuz anılar birer birer canlanmaya başlayacak aklımızın karanlık dehlizlerinde, biz yalnızlığımıza sarınmış halde dolaşırken.

Ve sonra keşke demeye başlayacağız… Tıpkı benim şimdi dediğim gibi.

…

Yine orada, aynı soğuk Şubat sabahında uyanmak için neler vermezdim bir bilseniz.

Keşke… Keşke şimdi, hayat dolu kahkahalarla çınlayan o küçücük yurt odasında, diğerleriyle tekrar birlikte olabilsem.

Keşke yine, içim titreyerek dışarıya baktığım yarıya kadar buğulanmış pencereden, lapa lapa yağan o bembeyaz karı seyretsem.

Keşke yine alabildiğine yalnız hissetsem, aslında hep orada, hep onların arasında bıraktığım kendimi.

Keşke…

• Canı cehenneme!
• Eve dönmek bir maceraya dönüşmüştü
• Böyle ev arkadaşı düşman başına
• Arkadaşım Rüya
• Eczacılık fakultesi ve ben?