Keşkelerle dolu yaşamlar
atanur034 yazmış
Ne kadar isterdim ”keşke” sözcüğünü hiç kullanmamayı. Ama belki en çok kullandığım sözcüklerden birisi oldu.
İstenmeyen konuk gibi benimle birlikte yaşıyor, gölgem gibi benimle dolaşıyor. Ben ona alışamadım ama o bana iyice alıştı sanırım. Alışmamış olsaydı bırakırdı yakamı. Kimbilir ne kadar rahat ederdim? Ama olmuyor. Yapışık ikiz gibi birlikte yaşayıp gideceğimiz artık kesin gibi.
Hangisininden başlasam ”keşke”lerimi anlatmaya?
Örneğin; saf bir çocuk gibi kalbimi açtığım, üzerine titrediğim ve beslediğim sevgilerimin düşkırıklığı ile sonuçlanması ve her defasında tövbe etmeme rağmen tövbemi defalarca bozmam ‘keşke’lerimin en güçlüsü belki de.
Aziz Nesin’in şiirinde sözettiği ”Güneşi görünce havaya kanıp çiçek açan badem ağacı” gibi açılıveren saf ve art niyetsiz kalbimin soğuklara kalıp donması gibi. Ama inandım ki bu tövbelerim hiç bitmeyecek, keşkelerin acısı her defasında acıtacak canımı. Kabullendim bunu. Bükemediğin bileği öpeceksin derler.
Keşkelerimden birisi de bazı sevdiklerime ”Seni seviyorum” diyemeden ayrılmamız. Bazı ayrılıklar da sonsuza kadar oldu üstelik. Hatırladıkça içim yanar. “Keşke” derim bıktırana kadar ”Seni seviyorum” diyebilseydim, sarılıp yorulana kadar öpücüklere boğsaydım.
O insanlara içimden geçenleri öyle anlatmalıydım ki, değil karanlıkta, gölgede bile hiçbir duygum kalmamalıydı. Ne yazık ki sevildiğini bilmeyi çoktan hakemiş birkaç insandan bunu esirgedim. Belki gururumun densizliğinden, belki anlamsız kibirimden. Ama artık çok geç.
Keşkelerin sonu gelmeyecek. Anlat anlat bitmez.
Dostlarıma bir önerim var. Keşkeleri benim kadar hissetmesinler diye.
Sevdiklerinize şu anda telefon edin, elektronik posta atın, olanaklı ise yanlarına en kısa sürede gidin. Onları ne kadar sevdiğinize söyleyin. Yüksek sesle söyleyin. Küçükse saçlarını okşayın, büyük ise elleri hep avucunuzda kalsın.
Sevildiğinin değerini bilmeyenlere ise veda edin.
Sizi üzemesinler diye.
“Keşke”ler hiç olmasın yaşantınızda.
”İyi ki” ile başlasın anılarınız.
  
 Loading ...
|
|
5 Temmuz, Perşembe , 2007
Cuma, Temmuz 6th, 2007:
keşkeler değil midir eşeğin (sözüm meclisten dışarı, kimse alınmasın) ikinci kez aynı kuyuya düşmesini önleyen? herşeyi tadında yaşamak lazım bence ama hayatın kendisidir sevmek. bunu gözden kaçırmamak lazım. Bu yorumum altına cevap yazan ilk 2 kişiden biri mskalimero olmazsa, hayat felsefesi sevmek olan biri olan ben, ondan nefret ettiğimi ve onun hakkında iftira dolu yazılar yazıcağamı ilan ediorum burdan. SANATA HAYIR sloganlarıyla 4 bi aynı inletmezsem :D
Cuma, Temmuz 6th, 2007:
yazı ilg:ne güzel dilekler bunlar.aynısı dönsün sana ulaşsn dilerm..insanz işte in.san naparsak yapalm keşkelermz olacak
yoğun bakıma beni arabann yannda bırakp çıkan kardeşm, 25 dakkadr gelmeynce “ya hep sinrli o 2 hemşreye takldı atalatmya çalşyr sırf annemi bir kez görsün diye, ya da içeri girdi annem ii ve sohbet edyor(ki bu aklmdn geçrken gülümsyrm yarm ağz) diye geçrdm ki aklmdan 1 5-10 dak sonra kardeşm zıplaya hoplaya geldi “abla annem çok ii kaç dakkadr sohbet edyrz bilyrmsn, bensz 1 yere gidemezsn anne dedm, gittğmden beri konuşyrz vs vs vs vs”.gözlerm fal taşı..(Barış Akarsu gibi ölmüş ve tekrar getrlerk girmşti oraya ve 4 gün olmuştu..) ne yapacağmı şaşrdmheyecanla fırladm arabadn ..1 el durdurdu beni..kardeşme “sabh erkendn gelm ben 7 olmadn, çok yorulmştr o zaman” dedm ve eve döndk…
Ertesi gün 7 olmamştı hastanedydm yine o 2 hemşire….almadlr beni kapdan bakabldm “canmmm” dedm uzaktan..”balıım, anneciğiim”…
17:30da annem öldü..
keşke keşke 1 kere öpeblseydm, dinlemeseydm hemşireleri, keşke, keşke…
Cuma, Temmuz 6th, 2007:
:(
Çarşamba, Temmuz 11th, 2007:
oh be 2 kişden 1i oldumda kurtardm olayı, az daha sanat elden gidyrdu valla..
Çarşamba, Temmuz 11th, 2007:
basin sagolsun kalimero.
iyiki sanati kurtardin.
Istat sen de öyle büyük yeminler etme ya su aralar bir sey yazamasaydi. Senin yazdiklarindan mahrum kalicaktik
Çarşamba, Temmuz 11th, 2007:
Allah razı olsun..