”Şimdi ne olacak anne?” dedi küçük kız annesine. Annesi:

- “Babasının doktor kızı. Hayat devam ediyor babansız da olsa. Hayata sımsıkı sarılıp, yaşamaya çalışacağız” diye cevapladı.

Daha yedisinde olan küçük kız, kışın azgın olduğu zamanlarda soğuklarda kaybetmişti çok sevdiği babasını.

Ne yazık ki, küçük kızın babasının kalbi bu dünyanın yoğunluğuna fazla dayanamamış ve sonunda yorgun düşen kalp durmuştu.

Ne acıydı babasız olmak. Ne güzel günler yaşamışlardı beraber. “Kara kızım” diye severdi babası küçük kızını. Ve okuyup doktor olmasını istiyordu küçük kızının. Çünkü doktor demek ”hayat kurtarmak” demekti ve bu da bir insanın yapabileceği en güzel en kutsal şeydi.

Kim artık ona ”Kara kızım” diyecekti. Evet küçük kız buğday tenliydi. Babası ona “kara kızım” adını takmıştı. Kim sevgi dolu övgüler ve öpücükler yağdıracaktı.

Evet, bu soruların cevabını vermek kolay değildi. Küçük kız bunları düşünemedi bile. Babasının soğuk tenine son kez sıcak küçücük dudaklarıyla öpücük kondururken.

Neden babasının teninin bu kadar soğuk olduğunu, niye bu kadar kalabalık toplandığını ve neyi beklediklerini düşünüyordu. Evet, bunları bile anlayacak yaşta değildi. Lakin annesi küçük sevimli kıza hayatlarındaki bu büyük eksikliği hissettirmeyecek kadar olgun ve kuvvetli bir kişiliğe sahipti.

-”Evet, evet” dedi kız annesinin başı ucunda ağlarken

- Hatırladım anneciğim. Babama daha doyamadan babamı çok küçük yaşlarda kaybetmiştim. Sonra senin de telkinlerinle doktor oldum ve bugün kalp ve damar üzerine ihtisasımı yaparken çok iyi performans gösterdiğim için bana başarı ödülü verdiler. Ama şimdi senin baş ucundayım anneciğim. Nasıl oldu da anneciğim hasta olduğunu benden sakladın? Neden, neden şimdi de beni büyüten çok sevgili annemin çok ağır kanser hastası olduğunu öğreniyorum?

• O benim babamdı
• Ağlamayan bebek
• Timuçin ve Merve
• Kış, kekik çayı ve faydaları
• Mavi kanatlarından bir tüy düştü!