Ne zor şeymiş büyümek
ExcalibuR yazmış
Saat gecenin ikisi olmuş yine. Bense yorgun yüreğimle son sigaram diyerek yaktığım, aslında biraz sonra yine yakacak olduğum hiç bitmeyen son sigaramıda yakıyorum yine.
Elime, ayağıma dolaşmış, çook uzaklarda kalmış, yitip gitmiş bir sevdanın yakıp bıraktığı küllerin tozu dumanı içinde savrulurken, yorgun yüreğimle ve çürümeye yüz tutmuş beynimle savaş veriyorum geleceğe karşı.
Hangi gelecekse artık. Hiçbir zaman gelmeyeceğini adım gibi bildiğim, ama yine de savaşımın hiç bitmediği gelecek işte.
Oysa ne düşlerimiz vardır hepimizin çocukken. Kır çiçekleri arasında koşuştururken dünyanın dertlerinden bihaber, “Ben büyüyünce…” hayalleri serpilirdi küçücük aklımızda. “Ben büyüyünce…”
Oysa bilebilir miydik ki büyümenin bu kadar ağır geleceğini insana. Omuzlarımıza bu kadar ağır yük yükleneceğine ve “Hadi bakalım, bunu sonsuza kadar taşımaya mahkumsun” denileceğine.
İhtimal verir miydik buruk acıların gelip taa yüreğimizin ortasına saplanacağına, bir hançer misali. Hiç aklımızdan geçirir miydik bir gün büyüyünce dertlerin, kederlerin, hüzünlerin, sıkıntıların içinde boğulacağımızı.
Hiç düşünenimiz oldu mu acaba, büyüyünce yine mutlu mesut kırlarda koşturup, toz toprak içinde kalmış elbiselerimizle bile olsa, aldığımız küçücük bir hediyeyle sevinç çığlıkları atacağımızı.
İnsan bilseydi tüm bunları ve elinden gelseydi eğer büyür müydü acaba yine? Bilseydi bir sonbahar akşamında yapayalnız kalacağını, bilseydi bir vefasız sevgilinin terk edip gideceğini, bilseydi soğuk bir kış gecesinde buz gibi odalarda hüzünler içinde kalacağını; bilseydi bir gün yaşlandığında elden ayaktan düştüğünde, etrafında kimselerin kalmayacağını…
Ve bilseydi hayatı boyunca ağlayacağını. Aşkın, sevdanın insana iyi gelmeyeceğini! Ekmeğin aslanın ağzında değil de midesinde olduğunu. Bir lokma için, bin emek vermek gerekeceğini ve o emeğin karşılığını hiçbir zaman alamayacağın. Nerden bilebilirdik ki.
Hepimiz bir zamanlar çocuktuk işte. Küçücük yüreklerimiz vardı. Küçüktü, küçük olmasına ama içine sığdırdıklarımız dağlar kadar büyüktü. Şimdi güya yüreklerimiz büyüdü, koskocaman oldu. Öyle deriz ya;
“Seni koskocaman bir yürekle seviyorum” diye.
Yürekler büyüdü ama içine koyabileceğimiz bir şey kalmadı ne yazık ki. Ne bir dost eli kaldı insanlara uzanan, ne de bir güleryüz. Oysa bir merhaba değil midir insana yetecek olan.
Her şey o kadar yapmacık olduki bu yapay dünyada. İnsanlar artık o gidipte ebediyen yaşayacağı gerçek dünyaya bir an evvel kavuşmak isteğiyle dolmaya başladı. Öyle ya, fani dünya denir, ama fani de olsa, herkes gelip geçici de olsa, ne derdi çekiliyor, ne kahrı.
Bak işte, düşünürken bu fani dünyanın kahrını,bir saat daha geçivermiş. Son bir sigara daha içme zamanı gelmişte geçiyor bile. Kimbilir kaçıncı son sigaram bu.
Yıllardır içtiğim her sigaradan bir önceki son sigaram olur. Ki bunun hiç sonu gelmez zaten. Ben büyüdükçe sigaram da büyüyor benimle birlikte.
Hadi yorgun yüreğim, gidip yatalım artık. Bir gece daha uçup gitsin hayatımızdan. Ve bir gece daha büyüyelim. Ne zor şeymiş büyümek…
 
 Loading ...
|
|
20 Temmuz, Cuma , 2007
Cumartesi, Temmuz 21st, 2007:
bu bu mükemmlel bişey inanın göz yaşları içinde okudum gerçi inasının yaşadıklarının bukadar güzel anlatılmasına kimler dayanabilirki…
Cumartesi, Temmuz 21st, 2007:
herkesin az çok yaşadığı şeyler bunlar. çok güzel…
Cumartesi, Temmuz 21st, 2007:
çocukken dertler de bedenimizkadar küçük oluyor bedenimiz büyüdükçe sıkıntılar büyüyor.Sadece bizim değil çevremizdeki insanlar için de bizim büyümemiz bir problem oluyor.Ne de olsa”Ağaçlar köklerine acı vererek büyür.”
Pazar, Temmuz 22nd, 2007:
hayat zor iste,buyudukce daha da zorlasiyor.bi de iyi tarafindan bak;insani oldurmeyen her aci guclendirir
Pazartesi, Temmuz 23rd, 2007:
bilseydik bunları hiç birimiz dünyaya gelmek istemezdik heralde dimi.böylesine zor bir hayatın çıkacağını karşımıza.ama yine de hayat güzel iyisiyle kötüsüyle.zorlukları olmasa zaten çekilmez bu hayat öyle değil mi? hep mutlu olmuş olsak sıkılmaz mıyız biraz.çıkışların inişi de olmalı bence.bu düzen böyle işte.kurulmuş ve önümüze sunulmuş.bize düşen düzenin dişlerinden biri olmak…
Salı, Temmuz 24th, 2007:
çok güzel ya tekrar ve tekrar okudum hayat zor olsa da güzeldir
Çarşamba, Temmuz 25th, 2007:
Hepinize teşekkür ederim arkadaşlar.Malumunuz zorda olsa yaşamak zorundayız.Ben sadece bir gece aklıma takılan niçin büyürüz ve büyürken neler çekeriz sorusuna binaen kaleme aldığım duygularımı sizlerle paylaştım.Beğenileriniz için hepinize teşekkür ederim.
Perşembe, Temmuz 26th, 2007:
genel geçer bi konu, güzel bir anlatım. eline sağlık kardeş…
Perşembe, Temmuz 26th, 2007:
Eh işte, idare eder, ne diyeyim. Hadi sıkma canını. Ben inanıyorum ki daha güzelini yazarsın. Yine de o kadar anlatım içinden okumaya deger 10 üzerinden 8,5 ha. Ben kolopilo degilim on aklıma öyle geldi
Perşembe, Temmuz 26th, 2007:
Anlatımın bir harika roman tadında.Evet “yürekler büyüyor”dediğin gibi ama bu gerçekte büyüyor oysa içindeki sevgiler hep o çocuk temizliğinde kalmalı öyle değil mi?Ama yaşamak bu işte belki hep tatlı olsaydı yada hep acı sence adı yaşamak olur muydu?İnsanlar işte bu yüzden hayatlarından bir çırpıda vazgeçemiyorlar.İşte bu yüzden “yaşamak herşeye rağmen güzel “klişeleşmiş bir kalıp söylenmez mi,işte biz bu yüzden hergün biraz daha çaba sarf etmezmiyiz YAŞAMAK için.Tebrikler böyle güzel bir yazı için içini dökmeye devam et.Hani o “kocaman bir yürekle”,yüreğinle.Sevgiyle kal.
Salı, Ocak 29th, 2008:
büyüdükçe ögreniyoruz o çocukken yedigimiz elmalı şekerin tadı hatıra çocuklugumdan kalan luna parkk.ama büyüdük okul bitti herkes bir yerlere savruldu sorumluluklarımız büyüdü ya yenildik ya kazandıkkkk
Cumartesi, Mart 15th, 2008:
Bu akşam derbederim.Bin kat daha isyan ettim büyümeye.Ahha ah.Keşke hep çocuk kalsaydım.Keşke…