Buradaki ilk yazımı yemeklerle ilgili yazacağım hiç aklıma gelmezdi. Ama arkadaşlarım görse hiç de şaşırmazlardı herhalde.

Küçüklüğümde gezme namına gidebildiğim yerler, bayram ve tatillerde gittiğimiz aile büyüklerinin olduğu yayla ve köylerdi.

Doğa daha o günlerden beni kendisine aşık etmişti. Havasıyla, ağaçlarıyla, tezek de koksa kendisine has benim sevdiğim kokusuyla böyle yerlere daha o günlerden bağlanmıştım. Ama köye gitmek isteyişimin farklı sebepleri de vardı tabii.

Köyle şehir arasında çok mesafe olmamasına karşın insanların bu kadar farklı olabilmeleri bana hep ilginç gelmişti. Bu düşünce kendi küçük dünyamda farklı ülkelere gitmenin ne kadar heyecanlı olacağını aklıma getirirdi.

Farklılıktan bahsetmişken, akrabalarımızın farklılıklarını daha ilk karşılaşmamda,

- ”Ahh..!Yavruuum!” diye başlayan ve sonunda salyalı bir öpücükle sonlanan tanışma faslından anlamıştım.

Ama ben küçük bir çocuk olarak yine de fazla fazla sulu :) olan o karşılaşmaları özler ve de çok samimi bulurum.

Bir başka özlediğim şey ise; o kadar sevmeme ve aramama rağmen hala o tadı bulamadığım enfes yemekler.

Yemekler deyince aklınıza öyle şark sofraları gelmesin. Ben hala azığı kendine anca yeten, ama gönlü zengin aile büyüklerimizin az erzak, bol sevgiyle yaptıkları iki şeyi arıyorum: ”Sahanda yumurta ve de höşmerim tatlısı”

Evet, köye gittiğimizde yufka dışında yediğimiz bu iki şeyin tadı hala damağımda. O doğal, katkısız, tamamı köydeki malzemelerle yapılan iki büyük lezzet. Köy yumurtasıyla tereyağının eşsiz birleşimi ve köy sütünden alınan enfes kaymakla yapılan lezzetli tatlı.

İnsan bu iki şeyin daha kokusuyla kendinden geçip sonra bir de bunları afiyetle yiyince keyiften dört köşe olurdu.

Belki benim bu özlemimde uzun zamandır gurbette oluşumun da etkisi vardır. Zaten okulda da hep espri konusu olmuştur bu. Arkadaşlarım akşam eve gidince neler yiyeceklerini konuşurken ben içim buruk, sıkıntımı espriyle geçiştirme çabasıyla,

- ”Gurbette sahanda yumurtaya hasret kaldım” derdim.

Hatta bazen kız arkadaşlar yemeğe çağırır, bazen arkadaşların anneleri bunu duyup davet ederlerdi. Ama hep utancımdan nazikçe geri çevirdim. Ayrıca arkadaşlarıma o kadar yemeğin arasında ”Sahanda Yumurta” demem garip gelirdi.

Ama garip de olsa ben hala o tadı arıyorum…

• Selanik'ten İpsala'ya
• Sevda böyle mi?
• Ah eşşek ah
• Bebeğim
• Yaşlı çınarlar