Gülen gözleriyle sevgili özlenir. Bitmez istekleri olsa da kardeş özlenir. Mis gibi tarçın kokusuyla anne özlenir. Ama kesinlikle hor görülmemelidir, şehirler de özlenir…

Hem sevgili, hem kardeş, hem de yeri gelince anne olan şehirler özlenir. 8 aycık da kalsan, upuzun 8 yıl da geçirsen, alıştıysan keşmekeşine, havasına hepsinden daha çok özlenir.

Bilemezdim özleyeceğimi. Bir kurşunkalemin ucundaydı benim bu şehre gelme ihtimalim. Boğaza karşı içilen çayların hayalini bile kurmamıştım; umutsuz vaka değildi ama dedim ya yalnızca bir ihtimaldi.

Hatta ikinci plandı hayatımın bundan sonrası için çizmek istediğim yolda. Kim derdi ki gezerken İstiklal’de lapa lapa yağan kara inat ya da baharda erguvan ararken Emirgan’da aklıma gelecek ikinci planın bana bu kadar iyi geleceği. Üstüne üstük, 3 ay ayrı kalınca özleyeceğim.

İnanmazdım “Her şeyde bir hayır vardır” lafına ama bu şehir bana bunu öğretti. Trafiğinde takılı kalıp, sıkıntıdan öleceğim bir derse girmekten kurtulduğum zamanlarda da İstinye’ye çay içmeye gitmeyi düşünüp, kendimi Çengelköy’e doğru yola çıkarken bulduğum zamanlarda da.

Kaçmak istediğimde daralmıyordum, içinde yitip gidebileceğim bir şehir vardı önümde. Her an tetikte yaşarken, aynı zamanda sonuna kadar özgür hissetmeyi öğretti bu şehir bana.

Yeni yeni kelimeler ekledim lügatıma. En bağımlılık yaratanı keşmekeşti galiba. Ne onunla, ne onsuz dediklerinden. Gülerdim, Yeşilçam “Taşı toprağı altın” dedikçe ama bu şehir bana içindeki cevheri ortaya çıkarmayı öğretti ve pişmanlık yaşamadan, plan yapmadan hayatı akışına bırakmayı.

Keşfetmeye nerede başlayacağımı bilmez haldeyken, martıların sesine kulak vermiştim. Benim neyim eksikti ki simit atma ritüelini gerçekleştirmeyeyim?

Martılar istekleri hiç bitmeyen küçük kardeş olmuşlardı. Yarışıyorlardı simit lokmalarını kapmak için. Koruyucu, kollayıcı bir anne gibi de olabilirdi esen rüzgârları, sana kafan tutan ama sevmekten vazgeçemeyen bir sevgili gibi de…

Nerde ne çıkacağını bilememek gizemli kılmıyor muydu bu şehri? Ezgiler de, öyküler de birbirine karışmıştı. Senelerdir, her gelen misafirinden bir şeyler öğrenmiş ama onları da büyülemeden yolcu etmemiş bir ev sahibi olarak duruyordu karşında. Nazlıydı ama çetindi de.

Esen rüzgârın hangisi olduğuna karar veremezken, Kız Kulesi takıldı gözüme. Takılmak ne kelime, uzun bir süre gözlerimi alamadım. Onun üstüne anlatılan söylenceleri düşünürken buldum kendimi.

Ben de başlayacaktım kendi öykümü yazmaya, hem de bu şehirden başlayacağım öncesi yok diye, ilk defa o gün dedim kendi kendime.

Önümde bir özgürlük pınarı akıyordu ama şehrin küskün yüzünün neden olduğu bir ürkeklik de vardı. Geniş geniş kapılar vardı, yeter ki sen seçmeyi bil. Nazına, işvesine kanma bu şehrin; ama onsuz da yapamayacaklarını anlayanların çaresizliğiyle çetin bir ceviz olduğunu, sadece tuttuğunu koparmaya bilenlerin dimdik ayakta kaldığını unutma demişti bana.

İlk önce manasız gelse de bu sözler, gözlerini boğazın maviliğine karşı açmış; çocukluğu, gençliği bu şehirde geçmiş Kaan’ın lafının bir hürmeti olduğunu anlamam uzun zamanımı almamıştı.

Farkında olmadan öykümde oluşmaya başlamıştı benimle birlikte. Yediğim, içtiğim yerlerin bir manası, bir kişiliği oluşmaya başlamıştı. Bir fincan mis gibi kahve ve bir parça çikolata için dünyanın yolunu gitmeyi göze alır olmuştum. Geride kalmıştı üşengeçlik yıllarım, bu şehirde hızlı akıyordu kanım.

Arada bir huzur istediğinde ortasından bir deniz akıp giden şehri seyretmek; poyrazını yüzüne yemek de iyi geliyordu…

Benim gözümle gören kaç insan vardı ya da benim gibi bu şehirle öyküsünü yazmaya başlayan… O meçhul, ama özlem duyan birileri olmalı.

Bugünlerde de özlem kokulu satırlar hayat buluyor benim öykümde. Şu kısa zaman diliminde biriktirdiğim anılarla yetinmeye çalışıyorum. Yılların hesabıyla değil, gönül gözümün gördükleriyle karar veriyorum: biriktirdiğin anıların yetmediği yerde şehirler özleniyor, tüm keşmekeşiyle birlikte.

• İstanbul sen kokuyor
• Kendime ayıp
• Güzel İstanbul'un silueti, ben ve depresif acım
• Issız Ada(m)
• eAnlat hikayem