Seni seviyorum bir tanecik oğlum yazısına yapılan yorumlar

nostaljik tarafından

nostaljik — Wed, 28 Nov 2007 14:56:14 +0000

Annelik Allah’ın kadınlara verdiği en büyük armağandır.Yaşamadan asla anlatılamayan,bilinemeyen bir duygudur,
İçgüdüsel bir motivasyon,kendiliğinden gelişen duygu ve davranışlar silsilesidir..Dünyanın en saf ve temiz duygusudur.Karşılık beklemeden sevmektir.En katı insanı bile ”Jöle Kıvamı”na getirdiğini gözlemdiğim bir olgudur:)
Allah’a çok yakın olmaktır annelik.Canından can meydana gelmiştir.Ömrünün sonuna kadar yavrusu için çabalamak,onun için canını vermeye her daim hazır olmaktır.
Her kadını ruhen ve de bedenen değiştiren tam bir evrimdir.
Tek olumsuzluğu çalışan annelerde ”Suçluluk Duygusu ”geliştirmesidir.
Annelik denince coşar da coşar insan.Tıpkı yazarımız gibi.
Ellerine sağlık,güzel bir aktarım.Okuyan her anne benim kadar etkilenecektir.
Son paragraftakiler neredeyse benim yaşam felsefem haline geldi.Harfiyyen katılıyorum.Bir çocukla vakit geçirmek o kadar iyi geliyor ki insana!
Çocukta bulduğunuz o ilahi masumiyet ve güzellik ilaç gibi geliyor,tüm sıkıntılarınızı unutturuyor.Hatta yaşınızı bile.
Evladından uzakta olan annelere tavsiyemdir,sokakta gördüğünüz her çocuğu sevin.Sevdiğiniz çocuk hangi yaştaysa evladınızın o yaşlarını yaşatacaktır,özleminizi geçirecektir.Test edilmiştir :)

mkbk06 tarafından

mkbk06 — Wed, 28 Nov 2007 15:06:20 +0000

malesef bende çalışan annelerdenim:((
suçluluk duygusu bazen inanılmaz oluyor:(

cilekbahcesi tarafından

cilekbahcesi — Wed, 28 Nov 2007 16:51:58 +0000

Hakkaten annelik duygusunun nedemek olduğunu insan yaşamadan öğrenemiyor.Ben de oğlum doğduğunda sırf onun için çalışmayı bırakmıştım.Onun herşeyiyle ilgilenen kendim olmak için şimdi tekrar başlamak istiyorum ama bazen de düşünmüyor değilim çocuğuma yerterli zamanı ayırabilecekmiyim diye?Bir de şu tarafından bakmak gerekiyor bence evde olunca sürekli onun yanındasın sürekli aman oğlum ya da kızım düşersin,yapma diye insan ister istemez söyleniyor ve bir bakıyorsun ki çocuğun sana bağımlı hale gelmiş öz güven eksikliği olabiliyor.Şimdi bir iş bulup tabi bulabilirsem çalışıp oğlumu da bir kreşe vermek istiyorum.Hem onu okul öncesi duruma yani benden uzakta başka çocuklarla yaşamayı,paylaşımı öğrenmesi için hem de artık benimde kendime biraz zaman ayırıp birşeyler yapma çabasında olmam gerekiyor.Çünkü kendimi işe yaramaz bir insan gibi görmeye başladım.Siz nedersiniz,sayın çalışan anneler?

mkbk06 tarafından

mkbk06 — Thu, 29 Nov 2007 09:08:53 +0000

eğer çalışmak gibi bir mecburiyetiniz yoksa asla böyle birşey düşünmeyin derim ben.Bence dünyanın en özel işini yapıyosunuz,benim oğlum annanesiyle yaşıyor ve biliyorumki bazen benden çok daha iyi bakılıyor ama ben kendimi düşünüyorum da şartlar ne olursa olsun bana annanem değil annem baksın isterdim.

nostaljik tarafından

nostaljik — Thu, 29 Nov 2007 10:21:24 +0000

Çocuğu en az bi 3-4 yaşına getirdikten sonra çalışılabilir bence..
O kreş ya da anaokulundayken sen de evde sıkılmaz,maddi ve manevi anlamda katkı ve rahatlık sağlarsın kendine..
Şimdiki çocukların annelerinin neredeyse hepsi çalışıyor..
Sen kendini nasıl iyi hissedeceksen öyle yap çilekcim :)

cilekbahcesi tarafından

cilekbahcesi — Fri, 30 Nov 2007 19:44:08 +0000

Teşekkür ederim cevaplarınız için.

friendly41 tarafından

friendly41 — Sat, 01 Dec 2007 17:53:18 +0000

dünyanın en güzel en anlamlı mesleğini işini yağıyorsunuz. ama bunun tadınazevkine önemine varamıyorsunuz .en azından ana okuluna başlayana kadar çoçuk anne ile yaşamalı beyni boşken anne tarafından yetiştirilmeli vedoldurulmalı. en önemlisi anne sevgisi ve şefkati verilmelidir. ileride faturası çok ağır dönüyor.Annelerimizin ellerinden öpüyorum…